Koncert Chórów w Katedrze Patriarchalnej w Walencji

[Piotr Suworow]

Teraz zabrzmi pieśń pełna pokornego zawierzenia i prośby o Boże wsparcie – „Daruj, Boże, łaskę”. To modlitwa, w której każdy wers brzmi jak ciche wołanie serca: o światło, o prowadzenie, o siłę do życia zgodnego z wiarą.
Melodia utworu jest spokojna, dostojna i refleksyjna, a chóralne wykonanie podkreśla wspólnotowy charakter modlitwy. Każde powtarzane słowo – „daruj, Boże, łaskę” – staje się osobistym aktem zawierzenia, łączącym ziemię z niebem.



Przed nami pieśń o niezłomnej wierze i wiecznym zaufaniu Bogu – „Wierzenie wieczne”. To utwór, który niesie przesłanie trwałości duchowej, przypominając, że nawet w zmieniającym się świecie prawda i światło wiary pozostają niezmienne.

[Juan de la Cerda]

Dynamiczny, renesansowy psalm, który swoją energią porywa słuchaczy i symbolizuje radość z płynącą ze wspólnego spotkania.[






Jedna z najbardziej rozpoznawalnych i majestatycznych kompozycji w historii muzyki zachodniej. Jest to radosny hymn pochwalny.

[Piotr Suworow]

Szanowni Państwo…
Przed nami pieśń radosna i pełna nadziei – „Och, szczęśliwa ta droga”. To utwór, który opowiada o drodze życia przeżywanej w pokoju, z ufnością i wdzięcznością, jakby każdy krok był błogosławiony i prowadził ku światłu.
Melodia pieśni jest lekka i melodyjna, niosąc ze sobą poczucie wewnętrznej radości i optymizmu. Chór, śpiewając harmonijnie, przypomina, że nawet w codzienności można dostrzec piękno Bożego prowadzenia, a serce wędrującego napełnia się wdzięcznością.
Pozwólmy, aby ta pieśń stała się dla nas wspólnym śpiewem nadziei — chwilą, w której możemy odczuć, że każdy szczęśliwy krok na naszej drodze jest darem i błogosławieństwem.


Szanowni Państwo…
Przed nami pieśń pełna refleksji i subtelnej melancholii – „Nie dla mnie”. To utwór o cichej rezygnacji, o tym, że pewne rzeczy w życiu, choć piękne, nie są nam przeznaczone, a serce uczy się godzić z losem i akceptować jego drogę.
Melodia jest spokojna, niemal intymna, a chór wprowadza nas w nastrój zadumy i kontemplacji. Słowa pieśni stają się modlitwą serca – pełną pokory, szczerości i refleksji nad własnym miejscem w świecie.

[Juan de la Cerda]

Porażający siłą utwór koronacyjny. Wprowadza atmosferę królewskiej godności i podkreśla rolę Skarlandu jako państwa-gospodarza tego historycznego aktu.







Najbardziej intymny moment koncertu. Delikatna, renesansowa harmonia, która uspokaja emocje i przypomina o ojcowskiej opiece nad wiernymi.

[Piotr Suworow]

Przed nami pieśń pełna spokoju i duchowej świeżości – „Modlitwa poranna”. To utwór, który towarzyszy pierwszym chwilom dnia, zapraszając do ciszy serca, wdzięczności i zawierzenia Bogu całego nadchodzącego czasu.



Szanowni Państwo…
Na zakończenie zabrzmi pieśń pełna pocieszenia i nadziei – „U Boga wszyscy żyją”. To utwór, który przypomina o wiecznym życiu w Bożej opiece, o tym, że każdy duch, niezależnie od losu ziemskiego, pozostaje w Jego miłości i bliskości.
Melodia jest spokojna, pełna harmonii i ciepła, a chór prowadzi słuchaczy ku zadumie i poczuciu duchowej obecności Boga. Słowa pieśni niosą pocieszenie tym, którzy przeżywają stratę, i wiarę w nieprzemijającą obecność Stwórcy w życiu każdego człowieka.


Szanowni Państwo…
Dziękujemy za wspólne uczestnictwo w tym wyjątkowym koncercie pieśni. Wasza obecność i uwaga pozwoliły nam razem przeżyć chwile ciszy, modlitwy i duchowego uniesienia – od najsubtelniejszych szeptów tęsknoty, przez modlitwy za rodziców i chwałę Krzyża, aż po radosne i pełne nadziei hymny.
Niech dźwięki tych pieśni pozostaną z Państwem jeszcze długo – jako przypomnienie o wierze, pokorze, wdzięczności i miłości, które łączą ziemię z niebem. Prosimy o zachowanie tej ciszy serca, którą dziś wspólnie dzieliliśmy, i niech każdy dzień będzie wypełniony Bożą łaską i spokojem.

[Juan de la Cerda]

Po zakończeniu koncertu chórów dwoje duchownych pożegnało się serdecznie z goścmi oraz wiernymi i udali się w kierunku Pałacu Benedykta gdzie na zakończenie wizyty odbyć ma się uroczyste błogosławieństwo.