Koncert Chórów w Katedrze Patriarchalnej w Walencji

[Juan de la Cerda]

Koncert Chórów w Katedrze Patriarchalnej w Walencji

Cisza, która zazwyczaj panuje w nawie głównej Katedry Patriarchalnej, została dziś zastąpiona przez symfonię przygotowań. Pod wysokimi, gotyckimi łukami niesie się echo przesuwanych ław, strojonych organów i dyskusji mistrzów ceremonii. Już dzisiejszego wieczora to miejsce stanie się miejscem wspólnego koncertu chóru Prawosławnego Patriarchatu Rusowii oraz Chóru Katedry Walenckiej.

W lewej nawie, pod czujnym okiem mnichów-dyrygentów z Rusowii, trwają ostatnie próby ustawienia głosów. Basowe, niemal tektoniczne pomruki prawosławnych kantorów sprawiają, że drżą witraże przedstawiające dawnych królów. Po drugiej stronie, chór Walencji ćwiczy kunsztowne, wysokie partie, które mają przecinać powietrze niczym światło wpadające przez rozetę.

Skarlandzcy rzemieślnicy kończą montaż dodatkowego oświetlenia. Tysiące świec z pszczelego wosku czekają na zapalenie. Przy głównym ołtarzu przygotowano już dwa równe trony dla Patriarchów – symbol równości i wzajemnego szacunku.

[Juan de la Cerda]

Gdy potężne dębowe wrota kapitularza rozwarły się przed zgromadzonymi, w katedrze nie rozbłysło złoto ornatów, duchowni kroczyli w swoich codziennych strojach przez całą długość Katedry witając się z wiernymi

Jako pierwszy kroczył Patriarcha Rusowii. Jego sylwetka, spowita w niemal pochłaniającą światło czarną, jedwabną riasę, emanowała monastycznym spokojem. Na piersi, zamiast ciężkich krzyży, widniała jedynie jedna rzeźbiona panagia z wizerunkiem Matki Bożej, zawieszona na srebrnym łańcuchu. Głowę hierarchii wieńczył czarny kłobuk, z którego na ramiona opadał delikatny welon. Szary zarost i surowe rysy twarzy w zestawieniu z czernią stroju nadawały mu wygląd starożytnego ascety, który wyszedł z pustelni prosto do serca królestwa.

Tuż obok niego, w radosnym kontraście kolorów, szedł Patriarcha Walencji. Młodszy, o energicznym spojrzeniu, ubrany był w dopasowaną, fioletową sutannę o głębokim, biskupim odcieniu. Na jego piersi spoczywał prosty, złoty krzyż pektoralny.

Szli ramię w ramię, bez mitr i koron, co wywołało w tłumie szept podziwu. Wyglądali nie jak monarchowie kościoła, lecz jak bracia gotowi do rozmowy.

Patriarcha Walencji stanął przy drewnianej ambonie. Brak ciężkiej kapy liturgicznej pozwalał mu na swobodną, żywą gestykulację, co natychmiast skróciło dystans między nim a słuchaczami.

Najczcigodniejszy Bracie Bazyli, Ludu Skarlandu i Rusowii!

Historycy często zapisują daty, ale rzadko potrafią oddać ducha chwil, które te daty tworzą. Przemijająca juz Twoja wizyta nie jest jedynie dyplomatycznym przystankiem na mapie naszych państw. To moment, w którym dwa wielkie nurty wiary, płynące dotąd w osobnych korytach, spotykają się w jednym dorzeczu.
Wielu pytało czy potrafimy jeszcze iść ramię w ramię. Odpowiedź nie kryje się w skomplikowanych traktatach, czy zwierzechnictwu, lecz w tym, co za chwilę wypełni mury tej czcigodnej katedry.
Muzyka jest najdoskonalszym językiem jedności. Proszę, wsłuchajcie się w te chóry. Chór z Rusowii i Chór Walencji nie stają się jednym, identycznym głosem. Każdy zachowuje swoją unikalną barwę, swoją tradycję i swój akcent. A jednak, gdy ich pieśni splatają się pod tym sklepieniem, tworzą harmonię, której żaden z nich nie byłby w stanie osiągnąć w samotności.
Niech ten koncert będzie dla nas wszystkich żywym obrazem Wspólnoty Kościołów. Nie chcemy jednolitości, która zaciera różnice. Chcemy jedności, która te różnice celebruje i zamienia w piękno. Ta wizyta to dowód na to, że braterstwo nie jest utopią, lecz wyborem, którego dokonujemy każdego dnia, patrząc w oczy drugiego człowieka z miłością i szacunkiem.

Bracie Bazyli, Twoja obecność tutaj jest mostem przerzuconym nad przepaściami historii. Niech dzisiejsze pieśni będą naszą wspólną modlitwą, która poniesie nas ku jutrzejszemu dniu i ku wspólnej przyszłości naszych ludów.
Zapraszam Państwa do królestwa dźwięku.

[Piotr Suworow]

Najdostojniejszy Bracie w Chrystusie,
Umiłowany Ludu Skarlandu i Rusowii.
Kiedy wchodziliśmy dziś przez nawę tej katedry bez mitr i insygniów, wielu mogło zapytać: dlaczego?
Bo zanim jesteśmy patriarchami, jesteśmy braćmi.
Zanim jesteśmy pasterzami, jesteśmy sługami.
A zanim przemówimy — musimy umieć słuchać.
Muzyka, o której mówił mój Brat, nie jest tylko sztuką. W tradycji Wschodu śpiew to modlitwa, która oddycha. To serce, które nie recytuje — lecz bije w rytmie wiary. Święty Apostoł pisał:
„Abyście jednomyślnie, jednymi ustami wielbili Boga i Ojca Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Rz 15,6).
Jednomyślnie — nie znaczy jednakowo.
Jednymi ustami — nie znaczy jednym tonem.
Jedność nie polega na zatarciu barw. Polega na tym, że różne barwy odbijają to samo światło.
Historia naszych Kościołów znała cisze trudniejsze niż harmonia. Znała słowa, które raniły. Znała dystans. Lecz Duch Święty nie przestaje działać w sercach tych, którzy wybierają spotkanie zamiast osądu.
Dzisiejszy koncert nie jest deklaracją polityczną. Jest gestem serca.
Jest świadectwem, że kiedy chrześcijanie modlą się razem — świat staje się mniej podzielony.
Bracie Patriarcho Walencji — dziękuję za Twoje słowa i za Twoje otwarte ramiona.
Niech nasze chóry zaśpiewają tak, aby każdy, kto przekroczył dziś próg tej katedry, usłyszał nie tylko dźwięk — lecz nadzieję.
Niech pieśń stanie się modlitwą.
Niech modlitwa stanie się pokojem.
Niech pokój stanie się drogą.

[Juan de la Cerda]

Wstęp do koncertu. Melodia oparta na chorale gregoriańskim, która unosi się pod sklepieniem niczym dym z kadzidła, głosząc, że tam, gdzie miłość, tam jest Bóg.






Utwór słynący z nieziemskich wysokich nut sopranów. Symbolizuje pokorę i prośbę o miłosierdzie, przypominając, że każdy wielki projekt jak ta wizyta musi zacząć się od oczyszczenia serc.

[Piotr Suworow]

Szanowni Państwo…
Przed nami utwór niezwykle subtelny, niemal szeptany – pieśń o tęsknocie, która nie krzyczy, lecz cicho woła. „Pozowi mnie cicho po imieniu” – to prośba o pamięć, o bliskość, która przekracza czas i przestrzeń. W tych prostych słowach kryje się głęboka potrzeba bycia odnalezionym – przez miłość, przez wspomnienie, przez serce drugiego człowieka.



Drodzy Państwo…
Teraz zabrzmi pieśń szczególna – pełna wdzięczności, wzruszenia i modlitewnej zadumy. „Pomódlmy się za rodziców” to nie tylko utwór muzyczny, lecz wezwanie serca. To przypomnienie o tych, którzy dali nam życie, uczyli pierwszych słów, prowadzili przez radości i trudne chwile.
W tej kompozycji pobrzmiewa ciepło rodzinnego domu, cisza wieczornej modlitwy i głęboki szacunek wobec matki i ojca. Melodia płynie spokojnie, niemal kołysząco, jak wspomnienie dzieciństwa, a słowa niosą przesłanie pamięci — zarówno o tych, którzy są obok nas, jak i o tych, którzy już odeszli.
Niech ta pieśń stanie się chwilą osobistej refleksji… chwilą wdzięczności. Pomódlmy się sercem — za rodziców.

[Juan de la Cerda]

Współczesna kompozycja o niezwykłej głębi. Jej spokojne, niemal senne tempo wprowadza słuchaczy w stan kontemplacji nad tajemnicą wiary łączącą Wschód i Zachód.







Surowy i potężny hymn. To muzyczne wezwanie do natchnienia, które ma towarzyszyć Patriarchom w ostatnich godzinach tej wizyty.

[Piotr Suworow]

Przed nami hymn głębokiej czci i uwielbienia – słowa, które od wieków rozbrzmiewają w świątyniach Wschodu. „Krzyżowi Twemu kłaniamy się, Władco…” — to nie tylko śpiew, lecz wyznanie wiary, pokorne pochylenie się przed tajemnicą Krzyża i Zmartwychwstania.
Ta starożytna pieśń liturgiczna tradycji prawosławnej rozbrzmiewa szczególnie uroczyście w okresie Wielkiego Postu oraz w święto Podwyższenia Krzyża. Jej surowa, dostojna melodia prowadzi nas ku skupieniu, ku ciszy, w której rodzi się prawdziwa modlitwa. Nie ma tu zbędnych ozdobników — jest prostota i majestat, jest głębia pokłonu i światło nadziei.
Pozwólmy, aby te słowa stały się naszym wspólnym aktem czci… „Krzyżowi Twemu kłaniamy się, Władco, i święte Zmartwychwstanie Twoje wysławiamy”.



Drodzy Państwo…
Teraz zabrzmi hymn szczególnej czci ku Bogurodzicy — słowa pełne światła, pokory i uwielbienia. „O Wszechopiewana Matko…” — tak Kościół Wschodu zwraca się do Tej, która stała się Świątynią Słowa, Orędowniczką i Nadzieją wiernych.
Ten uroczysty śpiew wywodzi się z tradycji akatystowej i niesie w sobie charakter pochwalnej modlitwy. Melodia, rozświetlona harmonią chóru, unosi tekst niczym kadzidlany obłok — ku górze, ku tajemnicy Wcielenia i macierzyńskiej opieki Maryi. W każdej frazie pobrzmiewa wdzięczność i zawierzenie.

[Juan de la Cerda]

Perła hiszpańskiego renesansu. Modlitwa pełna światła i południowego ciepła, oddająca hołd maryjnej tradycji.







Głęboki, przejmujący utwór o cierpieniu i empatii. Przypomina, że wspólnota wiary to także wspólnota w dźwiganiu ciężarów świata.

[Piotr Suworow]

Szanowni Państwo…
Przed nami jedna z najbardziej rozpoznawalnych i wzniosłych pieśni prawosławnej liturgii – Херувимская песнь, czyli „Pieśń Cherubinów”. To hymn, który prowadzi wiernych ku tajemnicy Eucharystii, wprowadzając w ciszę i skupienie, jaką niosą same święte ołtarze.
Słowa pieśni przypominają, że podczas liturgii ziemia spotyka się z niebem: „Nieustannie przynosząc Tobie, Panie, chwałę, jak Cherubini i Serafini…”. Melodia, jednocześnie majestatyczna i subtelna, wznosi serce ku modlitwie, a wielogłosowy chór nadaje jej echo nieśmiertelnej harmonii.
Pozwólmy, aby ta pieśń stała się dla nas chwilą kontemplacji i duchowego uniesienia — wspólnym śpiewem ziemi i nieba, w którym każdy z nas może pochylić się w pokorze przed tajemnicą Najświętszej Eucharystii.



Drodzy Państwo…
Przed nami pieśń pełna radości i uwielbienia, która wprost promieniuje duchowym uniesieniem — „Wielbi dusza moja Pana”, znana w tradycji prawosławnej jako hymn Magnificat. To słowa Maryi, które od wieków rozbrzmiewają w świątyniach, wyrażając zachwyt nad Bożą miłością i opatrznością.

[Juan de la Cerda]

Modlitwa Pańska w języku ludu Skarlandu. Prosta, ale monumentalna, łącząca wszystkich obecnych w katedrze w jednym, wspólnym wyznaniu







Radosna eksplozja dźwięków w stylu barokowym. Ten utwór wnosi do katedry energię i entuzjazm, symbolizując nadzieję, jaką pokłada się w nowej wspólnocie wiary.