Królestwo Skarlandu

Modrzew Europejski
Gatunek drzewa iglastego należący do rodziny sosnowatych. Pierwotnym miejscem jego występowania były góry środkowej Europy, ale został rozpowszechniony na innych terenach w wyniku nasadzeń. W Polsce na naturalnych siedliskach rośnie tylko w Tatrach. Poza tym jest sadzony powszechnie na terenie całego kraju. Osiąga wysokość do 45 metrów i średnicę do 120 cm. Pień ma pojedynczy, prosty lub lekko zakrzywiony, . U młodych drzew kora jest gładka, zielonobrązowa, na starszych ciemnobrązowa, głęboko spękana, łuskowata i złuszczająca się. Osiąga grubość do 10 cm i zawiera sporo żywicy. Gałęzie dolne nieco zwisające, górne prostopadłe do pnia. Liście - igły są jasnozielone, delikatne, niekłujące, na krótkopędach wyrastają pęczkami po 20–40 sztuk, zaś na długopędach pojedynczo, skrętolegle.

Jodła Pospolita
Gatunek drzew z rodziny sosnowatych, występuje w górach środkowej i południowej Europy. Nie rośnie w Skandynawii, Anglii i na Półwyspie Iberyjskim. W Polsce najokazalsze bory jodłowe rosną w Górach Świętokrzyskich i Karpatach, gdzie spotykane są do wysokości 1400 m n.p.m. W Alpach i Pirenejach jodła sięga do 2000 m n.p.m. Drzewo w środkowoeuropejskich warunkach osiąga do 50 metrów wysokości. Koronę ma wąską, dość luźno ugałęzioną, na szczycie tworzy się tzw. „bocianie gniazdo”. Pień jest prosty strzelisty, łatwo oczyszczający się z bocznych gałęzi. Młoda kora cienka, gładka, jasnopopielata z pęcherzykami żywicy, stara wąsko spękana na tarczkowate płytki. Liście - igły zwykle spłaszczone, u nasady mniej lub bardziej zwężone. Osiągają ok. 25 mm długości. Na gałązce osadzone spiralnie, zebrane w boczne, dwustronne grzebienie. Górna strona ciemnozielona, błyszcząca, dolna z liniami aparatów szparkowych, pokrytych dwoma białymi paskami nalotu woskowego.

Świerk Pospolity
Gatunek drzewa z rodziny sosnowatych. Rośnie na północy Europy od Norwegii do Rosji, występuje także w Alpach, Sudetach, Karpatach oraz na Bałkanach. Na wschodzie sięga Uralu. W Polsce występuje głównie w północno-wschodniej części kraju oraz na południu Polski, w górach i na pogórzu. Natomiast nie jest spotykany w sposób naturalny w centralnej i zachodniej Polsce. Osiąga wysokość 40–50 metrów, a średnica pnia dochodzi do 1,5 metra. Korę ma czerwonobrązową lub szarobrązową, początkowo gładka, z wiekiem łuskowata. Korona drzewa jest smukła, stożkowata. Dolne konary z wiekiem zwieszają się, górne pozostają w większości poziomo. Liście - krótkie, zaostrzone igły (1–3 cm) o kwadratowym przekroju poprzecznym. Ułożone równomiernie na gałęziach. Świerk ma długie, gładkie i zwisające szyszki (10–15 cm). Początkowo zielone, później jasnobrązowe. Opadają w całości.

Sosna Zwyczajna
Gatunek wiecznie zielonego drzewa z rodziny sosnowatych. Występuje powszechnie na terenach Europy Północnej i Środkowej oraz Syberii Wschodniej. W Polsce występuje powszechnie. Przeciętnie osiąga wysokość 30-40 metrów. Średnica pnia waha się od 0,5 do 1,2 metra. Kora u podstawy pnia starych drzew jest szarobrązowa i gruba (ok. 10 cm), głęboko bruzdowana, w górnej części ma zabarwienie czerwonocynamonowe i łuszczy się cienkimi płatami. Korona sosny jest luźna, początkowo stożkowata, z wiekiem staje się rozłożysta lub parasolowata, w zależności od warunków bytowania. Liście - igły szarozielone do niebieskozielonych, osadzone parami na krótkopędach, długości 3–7 cm, grubości 1–2 mm. Sztywne i twarde, zaostrzone, drobno piłkowane, skręcone dookoła swojej osi. U młodych drzew na szczytach pędów igły mogą występować po 3 lub 4 na krótkopędzie. Pozostają na drzewie od 3 do 6 lat.

Limba
Gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych. Występuje w górach centralnej Europy na obszarze Alp i Karpat. Rośnie w borach z udziałem modrzewia europejskiego najczęściej na wysokościach w przedziale 1400–2500 m n.p.m. Jest to drzewo wolno rosnące i długowieczne, bardzo odporne na niskie temperatury, wiatry i szkodniki. Osiąga średnio 20–25 metrów wysokości oraz 1,5 metra średnicy. Korona drzewa jest regularna i gęsta, początkowo stożkowata, z wiekiem staje się cylindryczna, zwłaszcza w warunkach wysokogórskich. W niższych położeniach i poza górami korona jest zwykle walcowatojajowata lub jajowata. U młodych drzew kora jest gładka, jasnoszara lub brązowoszara, z wiekiem pojawiają się na niej pęcherze żywiczne, w końcu też podłużne bruzdy z płytszymi pęknięciami poprzecznymi. Nawet u starych drzew kora nigdy nie jest bardzo gruba. Liście - igły są sztywne, żywozielone i ostro zakończone, zebrane w pęczki po 5 na krótkopędach. Osiągają 7–9 cm długości i 1 mm szerokości, na przekroju są trójkątne, na brzegach delikatnie ząbkowane. Pochewki liściowe szybko opadają.

Cis Pospolity
Gatunek wiecznie zielonego iglastego drzewa lub dużego krzewu z rodziny cisowatych. Występuje naturalnie w Europie na północy do południowej Skandynawii, na wschodzie do Iranu (w Azji) oraz w północnej Afryce (Algieria). Osiąga wysokość do 25 metrów i średnicę w pierśnicy do 150 cm. Rośnie do wysokości ok. 2000 m n.p.m. Pień ma z reguły obficie, nieregularnie ugałęziony, o korze wiśniowo-szarej lub ciemnobrunatnej, później rdzawoszarej, łuszczącej się cienkimi płatami. Młode pędy przez 2-4 lata pozostają zielone. Liście to zimozielone igły, spłaszczone, o długości 2 - 3 cm i szerokości ok. 2 mm, lekko wygięte, niekłujące, miękkie, osadzone na krótkim, cienkim ogonku. Górna strona - ciemnozielona, błyszcząca, spodnia - znacznie jaśniejsza, matowa. Bez zapachu. Igły na pędzie rozłożone dwustronnie grzebieniasto lub skrętolegle. Pozostają na pędzie przez 6 - 8 lat. Cis pospolity jest trujący.

Żywotnik Olbrzymi
Gatunek drzewa iglastego z rodziny cyprysowatych. Występuje w stanie dzikim w zachodniej części Ameryki Północnej, wzdłuż wybrzeży Oceanu Spokojnego, na obszarze od Alaski po Kalifornię. Osiąga wysokość 60-65 metrów (w Polsce w uprawie dorasta do 30-35 m). Korona jest gęsta, zwarta, regularnie stożkowata. Samotnie rosnące drzewa zachowują gałęzie do samej ziemi. Gałęzie ma ułożone wachlarzowato, poziomo. Kora jest głęboko bruzdkowana, o ciemnym, czerwonobrunatnym zabarwieniu, łuszczy się płatami. Liście ma łuskowate, spłaszczone, ostro zakończone, jajowate, z wierzchu ciemnozielone, błyszczące, od spodu sinawe, z białawymi woskowymi plamkami.

Araucaria
Jest wiecznie zielonym gatunkiem drzew iglastych rodzaju Araucaria. Ze względu na dawne pochodzenie tego gatunku jest czasem określana jako żywą skamielinę. Dorasta do 40 metrów wysokości i 2 metrową średnicą pnia. Pochodzi z centralnej i południowej części Chile i zachodniej Argentyny. Liście Araucari są grube i twarde, 3-4 centymetrowej długości i 1-3 centymetrów szerokie u nasady z ostrymi krawędziami i końcówkami. Utrzymują się one przez 10-15 lat.

Platan Wschodni
Gatunek drzewa z rodziny platanowatych, naturalnie występujący w obszarze śródziemnomorskim, w takich krajach, jak: Albania, Bułgaria, Chorwacja, Grecja, Włochy, Macedonia, Cypr, Liban, Syria, Turcja. Jest uprawiany w wielu krajach świata. Osiąga wysokość do 40 metrów, ma łuszczącą się dużymi płatami szeroką koronę, pień zwykle przewodzący aż do sklepienia korony. Zazwyczaj jest silnie żłobiony, dość często się pokłada i zakorzenia w węzłach. Liście ma naprzemianległe, jasnozielone, głęboko wieloklapowe, klapy dłuższe od szerokości liści. Wydzielają słodki, balsamiczny zapach. Jesienią przebarwiają się na kolor jasnomiedziany. Owoce drzewa to orzeszki, skupione w owocostany o wyglądzie brązowych, mechowatych kulek, po 3-6 na jednej długiej szypule. Pozostają na gałęziach przez zimę.

Miłorząb Dwuklapowy
Gatunek drzewa należącego do rodziny miłorzębowatych. Pochodzi z Chin. Obecnie jest gatunkiem zagrożonym na stanowiskach naturalnych. Do Europy sprowadzony w pierwszej połowie XVIII wieku z Japonii. Dorasta w swojej ojczyźnie do wysokości 30-40 metrów. W Europie do 28 metrów. Korona młodych okazów stożkowata, gałęzie odrastają prostopadle do pnia lub kierują się ukośnie, z czasem konary wyginają się ku dołowi, wierzchołek zaokrągla się i cała korona staje się cylindryczna. Korę ma bruzdowaną, szarobrunatną, u starszych egzemplarzy głęboko spękaną. Gałęzie osadzone na pniu prostopadle. Gałązki zróżnicowane na żółtawopopielate długopędy i gęsto ustawione na nich krótkopędy, o charakterystycznych wałeczkach, będących pozostałościami po opadłych łuskach i liściach. Liście ma skrętoległe na długopędach, blaszka liściowa klapowana, na krótkopędach są gęsto skupione i ułożone okółkowo po 5-8, a blaszka liściowa jest wachlarzowata. Kształt szerokowachlarzowaty, blaszka skórzasta, twarda, zielona, o unerwieniu widlastym, rozgałęziającym się dychotomicznie. Jesienią przebarwiają się na kolor jaskrawożółty i utrzymują się na drzewie aż do ujemnych temperatur, a potem opadają.