Codzienna Celebra

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dzień powszedni IV Tydzień Wielkanocny

29 kwietnia Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Św. Aleksego i Bł. Urbana V w Leonie, odprawiona została popołudniowa celebra dla mieszkańców Skarlandu. W procesji do głównego ołtarza podążał Prałat Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w biały ornat. Organy zaczęły grać. Duchowny rozpoczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał pieśń na wejście; kiedy skończył zaczęła się celebra.

Serce Boże też potrzebuje miłości
Serce Boże jest też sercem ludzkim, dlatego potrzebuje ciepła i miłości, tak jak każdy z nas.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prałata:

"Ewangelia (Mt 11, 25-30)
W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie.

Wszystko przekazał Mi Ojciec mój. Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn, i ten, komu Syn zechce objawić.

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię.

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie»."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii, ksiądz Prałat kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótką homilię:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
To, co Jezus nam objawia, jest bez wątpienia ukojeniem dla nas. Ewangelia, którą On głosi daje nam poczucie wyzwolenia i bezpieczeństwa. Dlatego Jezus wysławia Boga Ojca za to, że mógł przyjść na świat i objawić się nam, i dać nam siebie.

Jeżeli się kogoś kocha, to chce się mu sprawiać przyjemność, ukojenie lub ulgę – w zależności od potrzeby. Nic więc dziwnego, że Jezus tak się cieszy możliwością przekazania nam Ewangelii. Ale może wypadałoby odwdzięczyć się Mu tym samym, to znaczy jakimś słowem lub jeszcze lepiej czynem, które byłoby przyjemnością lub ulgą dla Niego? Serce Boże jest też sercem ludzkim, dlatego potrzebuje ciepła i miłości tak jak każdy z nas. Czy pamiętam o tym? Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie Mszy zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół. W budynku pozostało parę osób na prywatną modlitwę, przed tabernakulum. Także i Prałat dołączył do nich po tym jak już zdjął ornat i wyszedł z zakrystii.

[Miguel de Catalan]

[Ludwik Potocki Catalan]

Jak zawsze pięknie. Każda celebra rożni się od poprzedniej choćby w kilku słowach. To właśnie jest praca.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dziękuję.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dzień powszedni IV Tydzień Wielkanocny

30 kwietnia Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Św. Aleksego i Bł. Urbana V w Leonie, odprawiona została wieczorna celebra dla mieszkańców Królestwa Skarlandu. W procesji do głównego ołtarza podążał kapłan Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w biały ornat. Organy rozpoczęły grać. Duchowny zaczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał pieśń na wejście; kiedy skończył zaczęła się właściwa celebra.

Kto jest na właściwej drodze, ten się nie trwoży
On jest drogą, prawdą i życiem. Kto jest na właściwej drodze, zna prawdę i żyje nowym, wiecznym życiem, ten się nie trwoży. I jest po prostu szczęśliwy.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prałata:

"Ewangelia (J 14, 1-6)
Jezus powiedział do swoich uczniów: "Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie. W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę".

Odezwał się do Niego Tomasz: "Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?" Odpowiedział mu Jezus: "Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie"."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii, ksiądz Prałat kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótką homilię:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Jezus jest kimś więcej niż prorokiem, czy wybitnym nauczycielem. On jest drogą, prawdą i życiem. To oznacza, że naśladując Go jesteśmy na właściwej drodze; patrząc na Niego, odkrywamy prawdę o sobie, o świecie, o Bogu; zbliżając się do Niego, doświadczamy nowego, pełnego życia. Kto jest na właściwej drodze, zna prawdę i żyje nowym, wiecznym życiem, ten się nie trwoży. I jest po prostu szczęśliwy, nawet jeśli nie jest jeszcze u kresu drogi, jakim jest pełne zjednoczenie z Bogiem. Nawet jeśli ciągle doznajemy różnych smutków i cierpień.

Jezus uczyni nasze życie diametralnie innym, jeśli tylko Mu uwierzymy i poddamy się Mu. Bez wiary w Niego i poddania się Mu nie doświadczymy tego. Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie celebry zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół. Prałat po zakończeniu i złożeniu szat, uklęknął jeszcze na chwilkę prywatnej modlitwy przed tabernakulum.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dzień powszedni V Tydzień Wielkanocny

06 maja Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Św. Aleksego i Bł. Urbana V w Leonie, odprawiona została wieczorna celebra dla mieszkańców Królestwa Skarlandu. W procesji do głównego ołtarza podążał Prałat Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w biały ornat. Organy rozpoczęły grać. Duchowny zaczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał pieśń na wejście; kiedy skończył zaczęła się właściwa celebra.

Niech wszystkie nasze czyny pasują do Jezusa
Chodzi o to, aby dzień po dniu było w naszym życiu coraz więcej "czynów Jezusa", czyli myśli, słów i zachowań, z którymi Jezus utożsamiłby się bez problemu.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prałata:

"Ewangelia (J 14, 6-14)
Jezus powiedział do Tomasza:

«Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście».

Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy».

Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca?” Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie, wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii, ksiądz Prałat kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótką homilię:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
"Możemy być jak Jezus".
"Jezus czyni to, co czyni Bóg Ojciec. Jego dzieło jest dziełem Ojca. Tak samo powinno być w naszej relacji do Jezusa: nasze czyny powinny być czynami Jezusa. Pomyślmy: czy Jezus robiłby to, co ja robię? Czy podpisałby się pod moim postępowaniem?

Oczywiście, że nie od razu uda nam się spowodować, by wszystkie nasze czyny pasowały do Jezusa. Chodzi o to, aby dzień po dniu było w naszym życiu coraz więcej "czynów Jezusa", czyli myśli, słów i zachowań, z którymi Jezus utożsamiłby się bez problemu. To jednak wymaga dogłębnego poznania Jezusa, wręcz takiego, jak znajomość Jezusa z Ojcem." Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie celebry zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół. Prałat po zakończeniu i złożeniu szat, uklęknął jeszcze na chwilkę prywatnej modlitwy przed tabernakulum.

[Miguel de Catalan]

Dziękujemy za celebrę.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dzień powszedni IX Tydzień zwykły

04 czerwca Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Św. Aleksego i Bł. Urbana V w Leonie, odprawiona została południowa celebra dla mieszkańców Królestwa Skarlandu. W procesji do głównego ołtarza podążał Prałat Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w zielony ornat. Organy rozpoczęły grać. Duchowny zaczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał pieśń na wejście; kiedy skończył zaczęła się właściwa celebra.

Dlaczego Bóg zbawił nas osobiście?
Żydzi mieli małe wyobrażenia o Mesjaszu. Myśleli, że będzie kimś bardzo ważnym i obdarzonym wielką mocą Bożą, ale że będzie to jednak zwykły człowiek. Nie spodziewali się, że zbawić świat przyjdzie Bóg we własnej osobie. Zresztą ta prawda ciągle nie mieści się w głowie bardzo wielu ludziom.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prałata:

"Ewangelia (Mk 12, 35-37)
Jezus nauczając w świątyni, zapytał: „Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest synem Dawida? Wszak sam Dawid mówi w Duchu Świętym: «Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół Twoich pod stopy Twoje».

Sam Dawid nazywa Go Panem, skądże więc jest tylko jego synem?” A wielki tłum chętnie Go słuchał."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii, ksiądz Prałat kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótką homilię:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Witam was serdecznie na tej celebrze.
"Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest synem Dawida?" Mk 12, 35
Uczeni w Piśmie są pyszni. Uważają się za mądrzejszych od Jezusa. Nie wierzą w to, że jest Mesjaszem, Synem Bożym. Uważają Go za fałszywego proroka. A kim dla Ciebie jest Jezus Chrystus? Czy wierzysz w to, że jest Synem Bożym?
Jezus nauczając w świątyni, zapytał: „Jak mogą twierdzić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest synem Dawida? Wszak sam Dawid mówi w Duchu Świętym: «Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół Twoich pod stopy Twoje». Sam Dawid nazywa Go Panem, skądże więc jest tylko jego synem?” A wielki tłum chętnie Go słuchał.

Żydzi mieli małe wyobrażenia o Mesjaszu. Myśleli, że będzie kimś bardzo ważnym i obdarzonym wielką mocą Bożą, ale że będzie to jednak zwykły człowiek. Nie spodziewali się, że zbawić świat przyjdzie Bóg we własnej osobie. Zresztą ta prawda ciągle nie mieści się w głowie bardzo wielu ludziom. Ale to jest fakt: zbawił nas Bóg osobiście. Czy musiał? Pewnie nie, ale jesteśmy dla Niego zbyt ważni, by mógł wyznaczyć do tego zadania kogoś innego, na przykład Michała Archanioła. Zbawienie nas musiało dokonać się skutecznie, bez cienia ryzyka, że coś się nie uda. Dlatego Bóg zajął się tym osobiście. Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie celebry zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół. Prałat po zakończeniu i złożeniu szat, uklęknął jeszcze na chwilkę prywatnej modlitwy przed tabernakulum a potem udał sie na obiad.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dzień powszedni XII Tydzień zwykły

22 czerwca Roku Pańskiego 2021 r. w konkatedrze Św. Aleksego i Bł. Urbana V w Leonie, odprawiona została południowa celebra dla mieszkańców Królestwa Skarlandu. W ciepły i słoneczny dzień, w procesji do głównego ołtarza podążał Prałat Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w zielony ornat. Dzisiejszego dnia kapłani mogli ubierać różne ornaty, gdyż mieli do wyboru: zielony, biały, czerwony w zależności od mszy albowiem dziś to jest Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Paulina z Noli, biskupa albo wspomnienie świętych męczenników Jana Fishera, biskupa, i Tomasza More'a.
Organy rozpoczęły grać. Duchowny zaczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał pieśń na wejście; kiedy skończył zaczęła się właściwa celebra.

Ciasna brama Miłości
Nie poniewierajmy siebie!

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prałata:

"Ewangelia (Mt 7, 6. 12-14)
Jezus powiedział do swoich uczniów:

„Nie dawajcie psom tego co święte i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami i obróciwszy się, was nie poszarpały.

Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem na tym polega Prawo i Prorocy.

Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują”."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień w słowie Bożym. Po wysłuchaniu Ewangelii, ksiądz Prałat kontynuował sprawowanie liturgii i wygłosił również krótką homilię:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Witam was serdecznie na tej celebrze.
" Nie poniewierajmy siebie! Wąską bramą prowadzącą do życia jest Miłość, która polega między innymi na tym, że czynimy innym to, czego oczekujemy od innych. Kiedy rezygnujemy z tej bramy prowadzącej do życia, podobni jesteśmy do rzucających perły przed świnie. Życiem prawdziwie godnym człowieka jest bowiem Miłość. Gdy człowiek nie kocha, marnuje się. Jego wrodzona wartość jest poniewierana.

To my jesteśmy ową świętością, której nie należy „dawać psom”. Dzieje się tak zawsze, gdy rezygnujemy z przechodzenia przez ciasną bramę Miłości." Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie celebry zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół. Prałat po zakończeniu i złożeniu szat, udał się na chwilkę prywatnej modlitwy przed tabernakulum a potem poszedł na plebanię na obiad.
[/quote]

[Miguel de Catalan]

Szczęść Boże, @Enrique Sánchez Oviedo. Dzięki za celebrę.