Królestwo Skarlandu

Monety z Azji Mniejszej i wybrzeża Morza Czarnego: ciąg dalszy Srebrna drachma z Miletu powstała około 260 r. p.n.e. Na awersie znajduje się głowa Apollina, zaś na rewersie jest lew.

---

Srebrna tetradrachma z Rodos powstała na przełomie III i II w. p.n.e. Na awersie znajduje się głowa Heliosa, zaś na rewersie przedstawiona jest róża.

---

Srebrna drachma z Istros powstała w IV w. p.n.e. Na awersie znajdują się dwie głowy, być może należące do Dioskurów, zaś na rewersie umieszczony został orzeł na delfinie.

Mozaiki rzymskie Galeria rzymskich mozaik Informacje ogólne
Rzymska technika mozaikowa cieszyła się bardzo dużą popularnością w państwie rzymskim. Z kolorowych, marmurowych (lub kostek szklanych) kwadracików układano na podłogach lub ścianach różnorodne wzory. Technika tą stosowano również we wczesnych czasach chrześcijaństwa. Mozaika rzymska rozwijała się dwutorowo: powstawały czarno-białe kompozycje w stylu italskim i kolorowe w stylu hellenistyczno-wschodnim.

Wielkość kostek i styl ich układania zależały od panującej mody. Czasami stosowano tessery o boku ok. 1 cm, innym razem zaledwie milimetrowe. Im mniejsze były kostki, tym precyzyjniej można było odtworzyć światłocienie i perspektywę. Technikę układania mozaik z najdrobniejszych tesser zwano opus vermiculatum, od łacińskiego słowa vermis - "robak". Najwspanialsze przykłady zachowały się w Herkulanum, Stabie i Pompejach, które zniknęły pod popiołem Wezuwiusza w 79 roku n.e. i są datowane na III wieku p.n.e. Słynna mozaika przedstawiająca bitwę pod Issos, z wizerunkiem Aleksandra i Dariusza, wygląda jak malowidło. Zachowały się także przykłady rzymskich mozaik w Ostii, Syrii, Dacji, Nadrenii, Hiszpanii i miastach północnej Afryki.

Technika mozaiki osiągnęła bogactwo i złożoność przedstawień, zwłaszcza pod koniec Cesarstwa rzymskiego. To dokumentują posadzki willi na Sycylii w Piazza Armerina w prowincji Enna (centrum Sycylii). Przedstawiano muzyków, przedstawienia, również polowania na bestie afrykańskie, walki między gladiatorami, wyścigi i inne rozrywki. Szczyt rozkwitu i wyrafinowania mozaika osiągnęła między I p.n.e. a III wiekiem n.e.

Mozaika jest niezwykle dekoracyjną techniką tworzenia obrazów lub ornamentów, zaliczaną do malarstwa monumentalnego. Wyróżnia się wyjątkową trwałością, dzięki czemu jest ceniona i chętnie stosowana jako dekoracja architektoniczna. Mozaika zarezerwowana była przede wszystkim dla podłóg. Technikę tę wykorzystywano również dla zdobienia ścian narażonych na zawilgocenie, przy domowych fontannach i innych ujęciach wody. Najczęściej podłogi miały rysunek geometryczny z kolorową kompozycją na białym tle.

Mozaiki i malowidła dekorowały domy zamożnych Rzymian. Wbrew pozorom pstrokacizna była pożądana, bo bogate dzielnice miast tym różniły się od biednych, że mieniły się kolorami. Barwnymi kamyczkami dekorowano również ważne budowle publiczne, jak portyki otaczające fora czy termy. Wyjątkowo dobrze sprawdzały się w łaźniach. Ponieważ podłoga była tam umieszczona na ceglanych słupkach, między którymi krążyło ciepłe powietrze, lepiej było jej nie obciążać marmurowymi płytami, tylko kłaść lekkie mozaiki. W ogóle mozaiki doskonale sprawdzały się w miejscach, gdzie była woda nimfeach i fontannach, w których tessery układano pod różnymi kątami, by spływająca po nich woda podkreślała kolory i dodawała im błysku. W takich miejscach na mozaikach były motywy wodne: muszle, ryby, koniki morskie, trytony, nimfy, biesiady nad wodą czy porty.

Podróż Odyseusza z Kartaginy

---

Mozaika z głową Meduzy

---

Ośmiornica z Domu Fauna

---

Bitwa pod Issos

---

Posadzka z Domu Dramaturga

Mozaiki z Madaby: III w. n.e.

Malarstwo rzymskie Galeria rzymskich malowideł Informacje ogólne Malarstwo rzymskie jest w przeciwieństwie do architektury Rzymu mało znane. Na przykład malarstwo ścienne znane jest jedynie z nielicznych zachowanych przykładów oraz przekazów pisemnych. Malarstwo sztalugowe, które choć jak wiemy z tekstów źródłowych było popularne, nie przetrwało do dziś zupełnie.

O malarstwie rzymskim mówi się, że ukształtowało się ono pod dużym wpływem greckim. Niektórzy historycy sztuki są nawet skłonni traktować je jako płynną kontynuację sztuki helleńskiej; rozwijającą się po prostu w odmiennych warunkach politycznych. Pogląd taki uzasadniany jest faktem, iż większość dekoracji malarskich cesarstwa wykonali artyści greccy. Należy jednak pamiętać: o ile Grecy poszukiwali w sztuce harmonii; o tyle Rzymianie cenili w niej reprezentacyjność i walory użytkowe. Dla tych pierwszych sztuka stanowiła wartość nadrzędną, zaś drudzy wykorzystywali ją jako środek dla uzyskania pożądanego efektu. Malarstwo rzymskie to początkowo głównie pejzaże przedstawiające podbite miasta, malowane na planszach niesionych podczas pochodów triumfalnych. Przed II wiekiem p.n.e. domy rzymskie były raczej skromnie dekorowane. Duży skok w rozwoju sztuki rzymskiej nastąpił po podboju Grecji i napływie sporej ilości dzieł sztuki z tego obszaru. Sztuka rzymska narodziła się wtedy po raz drugi, tym razem pod wpływem zwyciężonych.

W malarstwie rzymskim panował styl egiptyzujący, a od połowy I wieku n.e. - iluzjonistyczny. Styl egiptyzujący wyróżniał się swoją dekoracyjnością i późniejszym szerokim zastosowaniem malarstwa iluzjonistycznego. Cel, jaki przyświecał tego rodzaju dekoracji podyktowany był względami praktycznymi: przestrzenne malarstwo miało powiększyć optycznie dość ciasne pomieszczenia. Wrażenie przestrzeni uzyskiwano właśnie dzięki zastosowaniu malarstwa iluzjonistycznego; stwarzając bądź iluzje powiększenia wnętrza, bądź też jego "otwarcia" na ogród, czy szerszy pejzaż okolicy. Malowano więc "okna" przez które widoczne był krajobraz - często zresztą na pierwszym planie umieszczano, znane już z pierwszego stylu roślinne girlandy podwieszone miedzy kolumnami owych "okien". Powstawało wówczas wrażenie głębi, a tworzone kompozycje miały dwa - trzy plany.

Inny nurt tego stylu to z kolei imitacje szalenie popularnego w I wieku n.e. w Grecji malarstwa sztalugowego - malowano wprost na ścianach "zawieszone" obrazy, a pomiędzy nimi ornamenty roślinne i zwierzęce bardzo często typowe dla krajobrazu Egiptu, a nawet motywy egipskich, mitologicznych zwierząt. Element ten pojawił się w sztuce krótko po podboju przez cesarza Oktawiana Augusta północnej Afryki. Stąd też niektórzy badacze cały styl skłonni są nazywać egiptyzującym. Jednak w istocie był to raczej ukłon w stronę malarstwa greckiego, całe ściany pokrywano kopiami greckich oryginałów o tematyce mitologicznej.

Najwspanialsze malowidła odkryto w domach miast zniszczonych przez wybuch Wezuwiusza w 79 roku n.e. i od jednego z nich nazwano pompejańskim (miasto Pompeje). Pokrywały one ściany pokojów i atriów. Przedstawiały one krajobrazy, sceny z ludźmi w bujnej zieleni, martwe natury, egzotyczne zwierzęta, sceny z greckiej mitologii, a także malowidła przedstawiające architekturę otwierającą przed patrzącym złudzenie głębi.

Wspomniane freski są najlepiej zachowanymi przykładami malarstwa rzymskiego. Pozwalają one na poznanie rozwoju tej gałęzi sztuki w Rzymie od połowy II wieku p.n.e. do 79 roku n.e. Malarstwo rzymskie było znane jako dekoracja wnętrz budynków publicznych, domów i warsztatów pracy. Odkrycie w Pompejach pozwoliło badaczom dokonać podziału malarstwa rzymskiego na cztery okresy. Do 1879 roku August Mau wyróżnił cztery style pompejańskie stosowane do dekoracji architektonicznej.

Monety rzymskie Galeria rzymskich środków płatniczych na przestrzeni wieków Aes rude Aes rude- najstarsza forma środków płatniczych w Italii, wprowadzona przez Etrusków. Były to bryłki miedzi o nieregularnym kształcie i masie. W związku z tym były one często cięte na mniejsze fragmenty podczas dokonywania transakcji.
Były stosowane od VIII do IV w. p.n.e.

Aes signatum Aes signatum- środek płatniczy wywodzący się od aes grave. Różnił się od swojego poprzednika określonym kształtem. Były to metalowe sztabki o zróżnicowanej masie, przez co stawały się niefunkcjonalne. Miały one odciśnięte wizerunki zwierząt, bogów czy ludzi, stąd z resztą wzięła się ich nazwa. Powstały w środkowej Italii i stamtąd rozprzestrzeniły się na cały półwysep apeniński.
Były w użyciu od V do III w. p.n.e.

Aes grave Monety rzymskie używane od III w. p.n.e., początkowo odlewane, później zaś bite. Miały ustaloną wagę i rozmiar. Podstawową jednostką był as, który w II w. p.n.e. ważył niemalże 230 gramów, zaś w okresie cesarstwa już tylko 27 gramów. Był oznaczany znakiem "I".
Był on równy dwóm monetom o nazwie semis. Te z kolei miały znak "S".
Natomiast jeden triens, wykonany z miedzi, był równy 1/3 asa. Oznaczany był czterema kreskami lub kropkami.
Jeden quadrans (kwadrans) był równy 1/4 asa. Z początkowej wagi 66 gramów został zredukowany do niecałych czterech gramów. Był oznaczany trzema kropkami lub kreskami.
Sextans był natomiast odpowiednikiem 1/6 asa. Oznaczano go dwoma kropkami lub kreskami.
Uncja miała wartość połowy sextansa, czyli 1/12 asa. Oznaczano ją jedną kropką lub kreską.


As rzymski z połowy III w. p.n.e.


Semis z ok. 270 r. p.n.e.


Quadrans cesarza Domincjana.


Sekstans z brązu z I ćwierci III w. p.n.e.


Brązowa uncja z początku II ćwierci III w. p.n.e.

Monety cesarzy rzymskich Srebrny denar Oktawiana Augusta. Na awersie znajduje się podobizna cesarza i napis CAESAR AVGVSTVS. Na rewersie znajduje się napis OB CIVIS SERVATOS.
'

---

Srebrny denar Tyberiusza. Na awersie znajduje się podobizna cesarza i napis TI. CAESAR DIVI. AVG. F. AVGVSTVS, zaś na rewersie jest napis PONTIF. MAXIM oraz wizerunek najwyższego kapłana.

---

Miedziany as Kaliguli. Na awersie znajduje się jego podobizna oraz napis C. CAESAR AVG. GERMANICVS PON. M. TR. POT, zaś na rewersie widnieje wizerunek westalki oraz napis VESTA.

---

Srebrny denar Klaudiusza. Na awersie znajduje się jego podobizna oraz napis TI CLAVD CAESAR AVG P M TR P, zaś na rewersie widać mury miasta oraz napis IMPER RECEPT.

Monety cesarzy rzymskich: ciąg dalszy Złoty aureus Nerona. Na awersie znajduje się jego podobizna i napis NERO CAESAR AVGVSTVS, zaś na rewersie jest napis IVPPITER CVSTOS i wizerunek Jowisza.

---

Srebrny denar Galby. Na awersie znajduje się jego podobizna i napis IMP SER GALBA CAESAR AVG, zaś na rewersie przedstawiony jest człowiek i napis SALVS GEN HVMANI.

---

Srebrny denar Othona. na awersie znajduje się wizerunek cesarza i napis IMP. OTHO CAESAER AVG, zaś na rewersie znajduje się nieczytelny napis i bogini Ceres.

---

Srebrny denar Witeliusza. Na awersie znajduje się wizerunek cesarza oraz napis A VITELLIVS GERMAN. AVG. TR, zaś na rewersie jest napis CONCORDIA P. R i przedstawienie tejże bogini.