Królestwo Skarlandu

Mit o Powołaniu Świata https://swiatyniarodzima.wixsite.com/sw ... C5%9Bwiata
Wersja z pełną grafiką

Na początku nie było nic – ani światła, ani czasu, ani imienia.
Było tylko Sélëne– Istota Równowagi, która nie miała początku, końca ani ciała.
Nie była ani bogiem, ani boginią, lecz Zasadą, którą istnienie musiało wyczuć, zanim mogło się narodzić. Obrazek

Sélëne trwała w ciszy doskonałej, w której każda możliwość była równie realna jak nierealna.
Ale nawet doskonałość w pewnym momencie musi się poruszyć.
I tak, z własnego pragnienia równowagi pomiędzy trwaniem a zmianą, Sélëne wypowiedziała dwa słowa – dwa imiona, które były jak iskra na granicy snu i jawy: Alcarón. Isairia. Z tych słów powstali oni – Alcarón, uformowany z ciężaru i pamięci, oraz Isairia, stworzona z ruchu i pragnienia.
Oboje byli różni, lecz spleceni – jak ziemia i niebo, jak serce i oddech.
Byli małżeństwem z woli, nie z pożądania, bo powstali po to, by uczynić z niczego coś, by nadać strukturę temu, co było tylko ciszą. Obrazek

Sélëne spojrzało na nich nie oczami, bo ich nie miało, ale świadomością.
Przekazał im bez słów: "Stwórzcie świat, ale nie dla siebie. Stwórzcie go zgodnie ze mną."
I tak Alcarón zanurzył ręce w pustce i uformował kości świata – góry, skały, korzenie i głębiny. Jego oddech był ciężki, powolny, z niego zrodził się rytm – czas, który płynie w kamieniu. Obrazek

Isairia zatańczyła nad jego dziełem – jej śladami płynęły wiatry, chmury, barwy nieba i zarys dnia. To ona przyniosła dźwięk, zapach, lot i świt. Obrazek

Ale nic z tego nie miało sensu, dopóki Sélëne nie zważyła tego, co stworzyli.
Przesunęła się przez dzieło niczym cień prawdy – i wtedy dopiero świat uzyskał równowagę.
Gdzie Alcarón był zbyt ciężki, Isairia była lekka.
Gdzie Isairia zbyt chaotyczna, Alcarón był stały. Obrazek

I to jest porządek świata: Sélëne jest Zasadą, Alcarón – Materią, Isairia – Ruchem.
Każde z nich potrzebne jest pozostałym.
A gdy któreś przeważy – świat chwieje się i kruszy.
Dlatego ludzie w Skarlandzie i Estelli mówią:
„By coś trwało, musi być z trzech – z tego, co tworzy, co porusza i co mierzy.”

Modlitwa Skarlandzka
"Ziemia stoi, Wiatr czuwa"

Alcarónie, Ojcze Gruntu, co kamień niesiesz i nie boisz się ciężaru,który w głębi drzew ukrywasz milczenie —wzmocnij nasze stopy,daj korzeń naszym dniom.
Isairio, Matko Tchnienia, co nad koronami drzew poruszasz liście, co niesiesz znaki pogody i pamięć ruchu ochroń nasze głowy, oczyść serca z zastoju.
Niech ziemia nie popęka, niech wiatr nie zgubi kierunku.
Niech domy stoją, a drogi niech prowadzą.
Ku wam, ziemi i niebu, kierujemy dłonie.

Modlitwa Estellańska
"Pieśń Wiatru nad Skałą"

O Alcarónie, Serce Dolin, co układasz ścieżki w zboczach i ciszy, co niesiesz stabilność w czasach rozchwiania —bądź jak kamień w naszych myślach, jak cień pod słońcem, co daje wytchnienie.
O Isairio, Pieśni Chmur, co tańczysz z liściem, zanim opadnie, co przynosisz zapach burzy i poranek dotknij naszych ust, aby mówiły z rozwagą, i naszych dusz, by nie więdły.
Razem stworzyliście świat —my w nim stąpamy i oddychamy.
Niech wasze siły w nas będą równą miarą, dziś, jutro i w czasie, który nadejdzie.