Królestwo Skarlandu

Ślubuję przed obliczem Trójjedynego Wszechmogącego Boga, wobec zgromadzonego tutaj Kościoła i ludu, że służyć pragnę w duchu wiary, tradycji I pokory, strzegąc wiary, liturgii, moralności i prawości. Niech moje słowa staną się światłem prowadzącym owce do Pana, a czyny świadectwem życia, zbawienia i zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa. Tak mi dopomóż Bóg i wszyscy jego aniołowie.

Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; aby obwieszczać rok łaski Pańskiej, i dzień pomsty naszego Boga; aby pocieszać wszystkich zasmuconych, by rozweselić płaczących na Syjonie, aby im wieniec dać zamiast popiołu, olejek radości zamiast szaty smutku, pieśń chwały zamiast zgnębienia na duchu. Nazwą ich terebintami sprawiedliwości, szczepieniem Pana dla Jego rozsławienia.
Oto słowo Boga !

Wierna jest ta mowa: Jeśli kto biskupstwa żąda, dobrej pracy żąda. Ale biskup ma być nienaganiony, mąż jednej żony, czuły, trzeźwy, poważny, gościnny, ku nauczaniu sposobny; Nie pijanica wina, nie bitny, nie sprośnego zysku chciwy, ale słuszność miłujący, nieswarliwy, niełakomy; Który by dom swój dobrze rządził, który by dziatki miał w posłuszeństwie ze wszelaką uczciwością; Bo jeźliby kto nie umiał swego własnego domu rządzić, jakoż pieczę będzie miał o kościele Bożym? Nie nowotny, aby będąc nadęty, nie wpadł w sąd potwarcy. Musi też mieć świadectwo dobre od obcych, aby nie wpadł w hańbę i w sidło potwarcy.

A gdy spożyli śniadanie, rzekł Jezus do Szymona Piotra: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? Odpowiedział Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś baranki moje! I znowu, po raz drugi, powiedział do niego: Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie? Odparł Mu: Tak, Panie, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego: Paś owce moje!. Powiedział mu po raz trzeci: Szymonie, synu Jana, czy kochasz Mnie? Zasmucił się Piotr, że mu po raz trzeci powiedział: Czy kochasz Mnie? I rzekł do Niego: Panie, Ty wszystko wiesz, Ty wiesz, że Cię kocham. Rzekł do niego Jezus: Paś owce moje!

Dziś klękam nie jako władca, lecz jako sługa.
Dziś nie chodzi tylko o tą tiarę, ale o misę Kościoła Powszechnego.
W tej chwili nie moja osoba ma znaczenie – lecz jedność naszej wspólnoty duchowej.
Świętość tego urzędu nie pochodzi ze złota tiary, lecz z pokory.
Prorok Izajasz woła: "Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił" – to słowa, które dziś czuję w sercu.
Nie jestem godny tej misji, ale jestem powołany. Nie przychodzę z własnej woli, lecz z posłuszeństwa – temu, który powołał mnie przez głos Kościoła i Narodu.
List do Tymoteusza mówi, że biskup winien być nienaganny, umiarkowany, trzeźwy, gościnny, zdolny do nauczania. I dziś pytam siebie: czy jestem godny?
Nie. Ale proszę Boga, by czynił mnie zdolnym przez łaskę i modlitwę.
A gdy Pan pyta Piotra: "Czy miłujesz Mnie?", to nie pyta go o teologię, o urząd, o moc – lecz o serce.
"Paś owce moje" – mówi. I dziś ja słyszę te słowa. Prowadź ten lud. Prowadź mój Kościół, który zrodził się z ducha wiary, kultury i braterstwa.
Patrząc na tę tiarę pamiętam: ma ona trzy korony.
Trzy korony, ale jedna służba.
Trzy godności, ale jeden obowiązek: bym nigdy nie stał się panem – lecz zawsze pasterzem.
Niech ten dzień nie będzie dniem wywyższenia jednego człowieka – ale dniem nowego zjednoczenia i duchowej radości.
Niech ten dzień będzie na chwałę Pana naszego Jezusa Chrystusa !
Amen