Królestwo Skarlandu

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen. Pokój wam wszystkim!

Drodzy Bracia i Siostry, umiłowany ludu Patriarchatu Walencji oraz wszyscy goście przybyli do tej świętej katedry! Serce Skarlandu bije dziś mocniej, bo oto mury tej świątyni stają się świadkiem historii. Wypełniając nasze dążenie do zacieśnienia współpracy ekumenicznej, stajemy dziś przed Panem nie tylko jako gospodarze, ale jako bracia spragnieni wspólnego świadectwa.
Wasza Świątobliwość, umiłowany bracie Bazyli! Witaj w Walencji. Twoja obecność pod sklepieniem tej katedry jest dla nas jasnym sygnałem, że chrześcijańska miłość potrafi wznieść się ponad wszelkie granice. Przybywasz z dalekiej Rusowii, niosąc ze sobą mistyczny blask Wschodu, a my otwieramy przed Tobą nasze serca i tę świątynię, prosząc, byśmy mogli razem czerpać ze źródła Ewangelii.
Umiłowani wierni! Spójrzcie na ten ołtarz i na ten ikonostas – to nie są znaki podziału, lecz bogactwa jednego Kościoła Chrystusowego. Dziś, w dobie współczesnych wyzwań, nasza wspólna modlitwa jest światu potrzebna bardziej niż kiedykolwiek. Proszę was o skupienie i otwartość serc, abyśmy mogli godnie przeżyć te chwile jedności.

Przystąpmy zatem do wspólnej modlitwy. Niech nasze głosy, łacińskie i starosłowiańskie, skarlandzkie i rusowskie, złączą się w jeden potężny hymn ku czci Najwyższego. Dominus vobiscum! Pan niech będzie z wami!

Wasza Świątobliwość, Czcigodni Bracia w posłudze biskupiej i kapłańskiej, Umiłowani w Chrystusie Siostry i Bracia,

z głęboką wdzięcznością stajemy dziś przed obliczem Boga w tym świętym miejscu, aby wspólnie wznieść modlitwę ku Temu, który jest źródłem pokoju, jedności i miłości. Dzisiejsze zgromadzenie nie jest jedynie spotkaniem osób i wspólnot, lecz znakiem naszej wspólnej tęsknoty za pełnią jedności w Chrystusie, do której wszyscy jesteśmy wezwani.
Przybywamy tutaj jako świadkowie tradycji naszych Kościołów, ale przede wszystkim jako uczniowie jednego Pana, który modlił się, aby wszyscy byli jedno. Niech ta wspólna modlitwa stanie się ofiarą dziękczynienia za dar braterstwa, a zarazem pokorną prośbą o uzdrowienie ran przeszłości, o światło Ducha Świętego dla naszych serc i umysłów oraz o mądrość w dalszym dziele dialogu.
Niech Bóg, bogaty w miłosierdzie, pobłogosławi to nabożeństwo, nasze spotkanie i wszystkie wysiłki zmierzające ku temu, aby chrześcijańskie świadectwo w świecie było jasne, wiarygodne i przeniknięte miłością.
W tym duchu rozpocznijmy wspólną modlitwę, oddając chwałę Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

Czytanie z Księgi Ezekiela
Doszło do mnie słowo PANA: Ty, synu człowieczy, weź sobie jedno drewno i napisz na nim: Judzie i sprzymierzonym z nim synom Izraela. Weź inne drewno i napisz na nim: Józefowi, drewno Efraima i sprzymierzonego z nim całego domu Izraela. Przyłóż je jedno do drugiego, żebyś miał jedno drewno i będą jednym w twojej ręce. A gdy synowie twojego narodu powiedzą tobie: Czy nie oznajmisz nam, co według ciebie znaczą te rzeczy? powiedz im: Tak mówi Pan BÓG: Oto Ja wezmę drewno Józefa, które jest w ręku Efraima i sprzymierzonych z nim plemion Izraela i położę je na drewnie Judy, i uczynię je jednym drewnem i będą jednym w Mojej ręce.
Oto Słowo Boże

Czytanie z Listu do Efezjan
Proszę więc was ja, więzień w Panu,abyście postępowali w sposób godny powołania, które otrzymaliście, z całą pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości, starając się zachować jedność ducha we wzajemnej więzi, jaką daje pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, jak też jedna jest nadzieja, do której zostaliście powołani. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi, działa przez wszystkich i we wszystkich.

Ewaneglia według Mateusza
Jeśli twój brat zawiniłby wobec ciebie, idź i upomnij go w cztery oczy. Gdy cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłuchałby, weź z sobą jeszcze jednego lub dwóch świadków, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, powiedz Kościołowi. A jeśli nawet Kościoła nie usłucha, niech będzie dla ciebie jak poganin i celnik. Zapewniam was: Cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Ponadto zapewniam was: Jeśli dwaj spośród was na ziemi będą zgodnie o coś prosić, otrzymają to od Mojego Ojca, który jest w niebie. Gdzie bowiem dwóch albo trzech gromadzi się w Moje imię, tam jestem pośród nich.
Oto słowo Pańskie

Czcigodni Bracia w biskupstwie i kapłaństwie, Umiłowani Bracia i Siostry w Chrystusie, Dostojni Goście,

W tej czcigodnej Katedrze w Walencji, pośród kamieni, które pamiętają modlitwy pokoleń, stajemy dziś przed obliczem Boga żywego jako lud odkupiony Krwią Baranka. Stajemy nie jako obcy sobie, lecz jako ci, którzy — jak przypomina Apostoł — „jedno ciało i jeden Duch, jak też zostaliście wezwani do jednej nadziei” (Ef 4,4).
Pan nasz Jezus Chrystus w przeddzień swojej męki wypowiedział słowa, które są sercem każdego prawdziwego dążenia do jedności:
„Aby wszyscy byli jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie” (J 17,21).
Nie jest to jedynie prośba, ale święty testament Zbawiciela. To wezwanie, które przenika dzieje Kościoła i osądza nasze podziały, a zarazem otwiera przed nami drogę pojednania.
Jedność, do której jesteśmy powołani, nie jest dziełem ludzkiej polityki ani owocem kompromisu kosztem prawdy. Jest darem Boga. Jest dziełem Ducha Świętego, który — jak mówi Pismo — „wieje tam, gdzie chce” (J 3,8), i który nie przestaje prowadzić Kościoła ku pełni prawdy. Dlatego Apostoł napomina nas: „Starajcie się zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój” (Ef 4,3).
Historia naszych Kościołów nosi w sobie zarówno blask świętości, jak i ciężar ludzkiej słabości. Nie możemy zmienić tego, co było, lecz możemy — i musimy — oddać to miłosierdziu Boga. Albowiem Pismo mówi: „Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5,9). A gdzie brakuje pokoju, tam nasze świadectwo staje się nieme.
Świat, który nas otacza, spragniony jest nie naszych sporów, lecz nadziei. Spragniony jest światła, o którym Chrystus powiedział: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności” (J 8,12). Jeśli my, uczniowie jednego Pana, nie będziemy znakiem pojednania, jakże świat ma uwierzyć w moc Ewangelii?
Niech więc to święte miejsce — Katedra w Walencji — stanie się dziś znakiem naszej wspólnej modlitwy i wspólnego wołania do Boga. Wołania, aby Pan „dał nam serce nowe i ducha nowego” (por. Ez 36,26), aby uleczył pamięć, oczyścił nasze słowa i umocnił nasze kroki na drodze ku jedności.
Prośmy z pokorą, abyśmy mogli wypełnić apostolskie wezwanie: „Jedni drugich brzemiona noście” (Ga 6,2) i aby miłość, o której mówi Apostoł, „która jest więzią doskonałości” (Kol 3,14), stała się prawem naszego życia i naszego świadectwa.
Niech Bóg Wszechmogący, Ojciec i Syn, i Duch Święty, pobłogosławi nas wszystkich,
abyśmy byli — według słów Pisma — „jednym sercem i jedną duszą” (por. Dz 4,32),
i aby świat, widząc naszą jedność, uwierzył Temu, który nas posłał.
Amen.

Wasza Świątobliwość, umiłowany bracie Bazyli!

Twoje słowa, zaczerpnięte z najczystszych źródeł Ewangelii, spłynęły na naszą wspólnotę niczym ożywcza rosa. Przypomniałeś nam dziś, że jedność nie jest owocem ludzkich traktatów, lecz pokornym przyjęciem daru, który już otrzymaliśmy od Pana. Dziękuję Ci za to świadectwo – za wezwanie, byśmy nie bali się oddać przeszłości Bożemu Miłosierdziu i z nadzieją patrzyli w przyszłość, w której nasze świadectwo nie będzie już nieme.
Skarland i Walencja przyjmują Twój dar pokoju. Niech te brzemiona, które od dziś obiecujemy nosić wspólnie, staną się lekkie dzięki miłości, która jest więzią doskonałości. Twoja obecność tutaj jest żywą odpowiedzią na modlitwę Chrystusa: 'Aby wszyscy byli jedno