Królestwo Skarlandu

Zastanawialiście się na czym polega trwałość instytucji opartych na tradycji chrześcijańskiej ?
Dziś chciałbym zaproponować wam tezę, która pozwala zrozumieć ten fenomen jako element szerszego nurtu obecnego w nowoczesnej myśli, koncepcji chrześcijaństwa sekularnego.

W tym miejscu musimy zatrzymać się przy samym paradoksie sekularnego chrześcijaństwa. Jest to postawa, w której człowiek świadomie wybiera chrześcijański system wartości, niekoniecznie wyznając jego metafizyczne założenia. Paradoks ten polega na uznaniu, że chrześcijaństwo jest prawdziwew wymiarze etycznym i kulturowym. W tym ujęciu sekularny chrześcijanin nie jest kimś, kto udaje, lecz kimś, kto z pełną powagą uznaje, że chrześcijańska wizja człowieka, godności i miłosierdzia jest najlepszym kompasem. To pogląd, który odrzuca konieczność bycia wierzącym w sensie religijnym, by stać się wyznawcą w sensie cywilizacyjnym.

Wielu szuka w strukturach chrześcijańskich jedynie emocjonalnej żarliwości. Tymczasem można spojrzeć na nie przez pryzmat technologii społecznej. Wypracowany przez wieki język etyczny pojęcia odpowiedzialności, godności osoby czy solidarności stanowi potężny fundament porządku społecznego. Siła tego podejścia polega na traktowaniu chrześcijańskiego kodu etycznego jako dobra wspólnego i platformy porozumienia. Budowanie ładu, w którym szacunek do procedur i prymat wspólnoty nad partykularnym egoizmem są wartościami czytelnymi dla każdego. To pozwala stworzyć przestrzeń współpracy niezależną od tego, jakie odpowiedzi na pytania metafizyczne przynosimy ze sobą z życia prywatnego.

Nawiązując do mikronacji i analizując nowoczesne formy wspólnot, widzimy poligon, na którym jednostki mogą swobodnie przyjmować role społeczne, niezależnie od prywatnych/realowych przekonań. Nie ma konieczności dokonywania wyboru między osobistą metafizyką a uczestnictwem w strukturze i graniem roli/kreacji postaci. Funkcje społeczne czy instytucjonalne można traktować jak świadomy projekt w którym to nie realne sumienie jest poddawane ocenie, lecz jakość i etyka pełnionej roli i kreacji
Życie w formule jak gdyby/as if z szacunkiem do rytuału, powagą dla hierarchii i dbałością o wspólny cel jest w tym kontekście traktowane jako profesjonalizm w służbie wartościom, które dziedziczymy jako fundament kultury. ( As if jest niezwykle popularnym podejściem wsród niektórych tradycyjnych odłamach chrześcijaństwa w społeczeńtwach wysoce sekularnych)

W obliczu kryzysów współczesności, obserwujemy kształtowanie się nowych postaw wobec tradycji. Niektóre instytucje próbują nawiązywać do dawnych modeli, podczas gdy inne decydują się na traktowanie chrześcijańskiego dziedzictwa jako zbyt cennego, by ograniczać je tylko do sfery wyznaniowej. Zjawisko to wynika z przekonania, że wartości te stanowią niezbędny kompas dla społeczeństw.
W ten sposób kładzie się nacisk na autentyczność działania, a nie na zbieżność wyznań. Pytanie, które warto postawić, brzmi: czy taka forma wspólnoty która jest oparta na jakości bycia razem, a nie na wspólnocie modlitwy stanowi trwały model dla nowoczesności? Czy odpowiedzialność za rolę i wierność wypracowanym strukturom może skutecznie zastąpić deklaracje religijne, co do których sami ich autorzy nie zawsze są pewni?

Być może to rozszczepienie (z realnego świata) między prywatną sferą a publiczną funkcją staje się nową jakością, pozwalającą budować ład społeczny tam, gdzie potrzebna jest stabilność, a nie tylko metafizyczna bateria. Wystarczy wspólna wierność wypracowanym strukturom i szacunek do dziedzictwa, które służy jako nowoczesny kompas.

Przedstawione tutaj rozważania stanowią wyłącznie filozoficzną refleksję nad naturą chrześcijaństwa w kontekście braku wiary. Niniejszy wykład nie faworyzuje żadnego z przywołanych podejść, ani tradycyjnego, opartego na metafizycznym fundamencie, ani sekularnego, opartego na kodzie etycznym. Celem tej analizy jest jedynie zmapowanie teoretycznych możliwości, jakie otwiera przed nami współczesna debata nad formami wspólnoty.

Zapraszam was do refleksji nad tym, czy taka forma wspólnoty jest właśnie tym, czego współczesne czasy potrzebują?
Czy takie "chrześcijaństwo ma sens" ?
Czy to wciąż chrześcijaństwo?
Co o tym sądzicie?