Ustawa Kortez Generalnych
o powołaniu Kościoła Rotryjskiego Patriarchatu Walencji (Kościoła Skarlandu)
Walencja, dnia 13. miesiąca czerwca roku 2025.
Preambuła
W imię Trójcy Świętej, Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, a kierując się dziedzictwem apostolskim oraz ewangeliczną misją Kościoła, który powstaje dla umocnienia jedności duchowej i państwowej Narodu Skarlandu, Kortezy Generalne Królestwa Skarlandu ustanawiają niniejszą Ustawę.
Kościół Rotryjski Patriarchatu Walencji, jako narodowy Kościół Skarlandu, stanowi wyraz duchowego i kulturowego wyrazu narodu, pielęgnując tradycje i dziedzictwo historyczne.
Jednocześnie niniejsza ustawa respektuje niewzruszoną wolność obywateli do wyznawania innych wierzeń.
Jako twór mikronacyjny, nasz Kościół istnieje w mikronacjach jako wirtualne wyznanie, łącząc wartości chrześcijańskie i nie ma na celu realnej ewangelizacji, a istnieje dla celów kulturowych i fabularnych, pozostawiając ten aspekt życia realnym duchownych zachowując tym samym szacunek wobec realnych wyznawców chrześcijaństwa.
Kościół Skarlandu jest centrum duchowego życia Narodu Skarlandu, w którym zachowana jest ciągłość nauczania wyznań chrześcijańskich.
Rozdział I
Postanowienia ogólne
Art. 1
1. Kościół Rotryjski Patriarchatu Walencji (zwany dalej „Kościołem”) jest państwowym, narodowym Kościołem Skarlandu.
2. Podstawą doktryny Kościoła są Pismo Święte oraz Tradycja.
3. Kościół stanowi wspólnotę wiernych, której celem jest upowszechnianie wirtualnego chrześcijaństwa oraz promowanie wartości duchowych, kulturowych i społecznych na poziomie krajowym i międzynarodowym.
Art. 2
a) Monarcha – Król lub Królowa Skarlandu, najwyższa władza państwowa i duchowa, której autorytet pochodzi od Boga,
obrońca wiary oraz gwarant ochrony ortodoksyjnej nauki Kościoła.
b) Patriarcha – najwyższy ordynariusz Kościoła oraz Metropolita Walencji, działający jako primus inter pares (pierwszy wśród równych), co oznacza,
że mimo równości wszystkich członków duchowieństwa o randze episkopatu, pełni on rolę decydującego w sprawach duchowych i administracyjnych.
c) Synod Generalny – organ legislacyjny Kościoła
d) Kortezy Generalne – państwowy organ ustawodawczy Królestwa Skarlandu
Art. 3
1. Kościół posiada osobowość prawną.
2. Potencjalne finanse Kościoła są centralnie zarządzane przez Patriarchę, który odpowiada za gromadzenie dochodów oraz ich dystrybucję do poszczególnych diecezji według zapotrzebowania, priorytetów duszpasterskich i obowiązków administracyjnych.
Rozdział II
Struktura organizacyjna
Art. 4
1. Archidiecezje Metropolitalne (*Archidiocesis Metropolitana*) obejmują:
a) Metropolię Walencji – siedzibę Patriarchy (*Metrópolis de Valencia*);
b) Metropolię Agurii – katedrę Arcybiskupa Metropolity Agurii (*Metrópolis de Aguria*);
c) Metropolię Estelli – katedrę Arcybiskupa Metropolity Estelli (*Metrópolis de Estella*).
Art. 5
1. Każda archidiecezja dzieli się na diecezje (diócesis), kierowane przez biskupów ordynariuszy.
2. Diecezje organizowane są na parafie (*parroquias*).
3. Każda parafia zarządzana jest przez Proboszcza, działającego pod nadzorem biskupa ordynariusza.
Rozdział III
Monarcha
Art. 6
1. Monarcha, jako Głowa Kościoła i obrońca wiary, jest gwarantem jedności państwa i religii oraz strażnikiem doktryny i ceremoniału państwowego.
2. Do kompetencji Monarchy należy:
a) przyznawanie insygniów oraz regali przy powoływaniu duchowieństwa;
b) udzielanie królewskiej sankcji ustawom kościelnym uchwalonym przez Synod Generalny i Kortezy Generalne;
c) powoływanie i odwoływanie Patriarchy oraz Arcybiskupów
d) pełnienie roli obrońcy wiary i Kościoła, stanowiącego ostateczną gwarancję ochrony tradycji i nauki Kościoła.
Art. 7
1. Zgodnie z tradycją władza Monarchy wywodzi się bezpośrednio od Boga, co potwierdza Jego sankcję w ustanawianiu porządku świeckiego.
2. Boskie pochodzenie monarchicznego mandatu stanowi podstawę zwierzchnictwa Monarchy nad wszystkimi instytucjami, w tym nad Kościołem, w ramach realizacji boskiego planu i ładu społecznego.
Rozdział IV
Patriarcha
Art. 8
1. Patriarcha, działając jako primus inter pares, stoi na czele biskupów. Jego rola polega na kierowaniu życiem liturgicznym, duszpasterskim i administracyjnym Kościoła, jednocześnie zachowując współodpowiedzialność z innymi członkami duchowieństwa.
2. Do kompetencji Patriarchy należy:
a) wydawanie konstytucji i dekretów w granicach ustaw kościelnych;
b) przewodniczenie sesjom Synodu Generalnego;
c) przedstawianie Monarsze kandydatów na stanowiska biskupów, arcybiskupów i ogółu duchownych.
Art. 9
Kadencja Patriarchy jest bezterminowa i trwa do czasu jego śmierci lub odwołania uchwałą Synodu Generalnego, decyzją monarchy lub rezygnacją zatwierdzoną przez Kortezy Generalne.
Rozdział V
Synod Generalny
Art. 10
1. Synod Generalny stanowi najwyższy organ ustawodawczy Kościoła. Początkowo, Synod Generalny składa się z ogółu wiernych, z Patriarchą jako jego głową, reprezentującą całość duchowej wspólnoty.
2. W przypadku, gdy liczba wiernych wzrośnie do stopnia wymagającego rozszerzenia struktur reprezentacyjnych, Synod Generalny zostanie zorganizowany w dwóch izbach:
a) Izba Biskupów – obejmująca Patriarchę, monarchę oraz wszystkich biskupów ordynariuszy,
b) Izba Wiernych – reprezentująca wszystkich wyznawców I członków duchowieństwa.
3. Niezależnie od przyjętej struktury, Patriarcha pozostaje niezmiennie głową Synodu Generalnego, przewodząc jego pracom i dbając o zachowanie ciągłości nauczania Kościoła.
Art. 11
1. Sesje zwyczajne Synodu odbywają się co 6 miesięcy.
2. Sesje nadzwyczajne zwołuje Monarcha na wniosek Patriarchy.
Art. 12
Do kompetencji Synodu Generalnego należy:
a) Tworzenie, zmiana lub likwidacja diecezji,
b) Ustanawianie prawa w przypadku braku Patriarchy,
c) Dokonywanie zmian w statucie Kościoła,
d) Uchwalanie regulacji kościelnych takich jak regulacje dyscyplinarne, kanony etc.,
e) Rozstrzyganie sporów wewnątrzkościelnych wykraczających poza kompetencje lub możliwości Patriarchy.
Art. 13
1. W sytuacji, gdy Synod Generalny nie może funkcjonować, jego kompetencje zostają przekazane najwyższym władzom Kościoła.
2. Władza administracyjna Kościoła przechodzi w ręce Patriarchy oraz Monarchy, którzy wspólnie podejmują decyzje w zakresie zarządzania Kościołem, jego strukturami oraz sprawami organizacyjnymi.
3. Władza teologiczna pozostaje w rękach Patriarchy, który samodzielnie czuwa nad ciągłością nauczania, interpretacją doktryny oraz zachowaniem nauk Kościoła.
Art. 14
Procedura legislacyjna Synodu Generalnego zostanie określona w osobnych dokumentach Kościelnych.
Rozdział VI
Elekcja i nominacja biskupów
Art. 15
1. W przypadku wakatu stanowiska biskupa:
a) Patriarcha sporządza listę kandydatów spośród prezbiterów spełniających kanoniczne wymogi;
b) Wszyscy duchowni ze święceniami episkopatu dodają opinię na temat prezentowanych kandydatów;
c) Monarcha wybiera kandydata do inwestytury episkopatu spośród przedstawionych kandydatów
2. Monarcha ma prawo do przedstawienia własnego kandydata i po konsultacji z Patriarchą wybiera się go na kandydata do inwestytury episkopatu.
Art. 16
1. Patriarcha wybierany jest spośród duchownych przez Monarchę.
a) Kandydat na urząd Patriarchy musi posiadać inwestyturę episkopatu,
b) Jeśli wybrany przez monarchę kandydat na urząd Patriarchy nie posiada inwestytury episkopatu, takowa musi odbyć się przed objęciem urzędu przez kandydata.
2. Arcybiskupi stojący na czele Diecezji Metropolitalnych wybierani są z grona osób duchownych o randze episkopatu przez Monarchę w konsultacji z Patriarchą
a) Jeśli wybrany przez monarchę kandydat na urząd arcybiskupa nie posiada inwestytury episkopatu, takowa musi odbyć się przed objęciem urzędu przez kandydata.
Rozdział VIII
Finanse i Mienie
Art. 17
1. Potencjalne finanse Kościoła pozyskiwane są z funduszu państwowego oraz zbiórek wiernych.
2. Świątynie, nieruchomości i zabytki pozostają własnością Królestwa Skarlandu i przekazywane są Kościołowi przez monarchę do użytkowania i dbania o ich stan.
3. Patriarcha zarządza budżetem Kościoła, przekazując środki do poszczególnych diecezji według lokalnych potrzeb, priorytetów duszpasterskich i obowiązków administracyjnych.
Rozdział IX
Działalność Pasterska, Edukacja i Ekumenizm
Art. 18
1. Kształcenie duchownych Kościoła odbywa się na Królewskiej Akademii Skarlandu (Real Academia de Scarlaña), która stanowi oficjalne centrum formacji teologicznej, liturgicznej i pastoralnej.
2. Akademia Królewska prowadzi kursy przygotowawcze dla kandydatów do inwestytur oraz studia teologiczne dla duchowieństwa.
Art. 19
1. Parafie (parroquias) są podstawowymi jednostkami organizacyjnymi Kościoła, w których wierni uczestniczą w liturgii oraz życiu wspólnotowym.
2. Działalność pasterska parafii obejmuje:
a) sprawowanie v-sakramentów zgodnie z tradycją Kościoła,
b) organizację nabożeństw, liturgii i modlitw,
c) działalność charytatywną na rzecz potrzebujących,
d) organizację wydarzeń religijnych,
e) przewodzenie wspólnocie na poziomie parafii.
3. Proboszcz parafii odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie wspólnoty, dbając o jej rozwój duchowy i organizacyjny, zgodnie z wytycznymi Kościoła.
4. Diecezje (*diócesis*) nadzorują działalność parafii i wspierają ich rozwój na poziomie regionalnym. Zadania duszpasterskie diecezji obejmują:
a) koordynację liturgii i v-sakramentów na terenie diecezji,
b) organizację konferencji i formacji duchowej dla duchowieństwa i wiernych,
c) prowadzenie inicjatyw społecznych i charytatywnych na większą skalę,
d) kierowanie strukturą edukacji religijnej i współpracę z Akademią Królewską,
e) nadzór nad wdrażaniem programów ekumenicznych na poziomie diecezjalnym
f) przewodzenie wspólnocie na poziomie diecezji,
g) nadzór nad działalnością parafii.
5. Biskup ordynariusz każdej diecezji jest odpowiedzialny za realizację zadań pasterskich, utrzymanie jedności wspólnoty oraz zapewnienie spójności nauczania Kościoła.
Art. 20
1. Kościół uznaje wartość dialogu ekumenicznego jako narzędzia wzmacniania wspólnoty chrześcijańskiej oraz budowania jedności między różnymi tradycjami wyznaniowymi.
2. W ramach współpracy ekumenicznej Kościół:
a) prowadzi dialog z innymi wspólnotami chrześcijańskimi w mikroświecie,
b) organizuje wspólne spotkania teologiczne i konferencje,
c) angażuje się w działalność charytatywną wspólnie z innymi Kościołami,
d) zachowuje otwartość na wymianę myśli teologicznych, respektując różnice doktrynalne.
3. Ekumenizm nie narusza niezależności i suwerenności doktrynalnej Kościoła, lecz stanowi fundament współistnienia różnych tradycji chrześcijańskich w ramach mikronacyjnego porządku wyznaniowego.
Art. 21
1. Kościół Rotryjskiego Patriarchatu Walencji pozostaje suwerenną i niezależną wspólnotą religijną, niepodporządkowaną żadnej innej organizacji wyznaniowej czy kościelnej.
2. Wszelkie próby włączenia Kościoła do innych wspólnot religijnych, podporządkowania jego struktur zewnętrznym organizacjom kościelnym lub zmiany ustalonej autonomii doktrynalnej są surowo zabronione.
3. Każdy duchowny lub wierny, który podejmie działania mające na celu podporządkowanie Kościoła innym organizacjom religijnym, podlega automatycznej ekskomunice, przez co traci wszelkie prawa wynikające z członkostwa we wspólnocie i zgodnie z tradycją skazuje się na wieczne potępienie.
4. Ekskomunika z powodu naruszenia niezależności Kościoła może być cofnięta wyłącznie przez Patriarchę na wniosek Monarchy.
5. Mimo prowadzenia dialogu ekumenicznego, niezależność Kościoła pozostaje nienaruszalna.
Rozdział X
Przepisy Końcowe
Art. 22
W sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się odpowiednio wewnętrzne dokumenty Kościoła, o ile nie naruszają one ustawy o powołaniu Kościoła Rotryjskiego Patriarchatu Walencji.
Art. 23
Ustawa wchodzi w życie w momencie podpisania jej przez Monarchę i publikacji w Dzienniku Ustaw Królestwa Skarlandu.
