Ekumeniczne Spotkanie w Katedrze Metropolitarnej 13/02/2026

[Piotr Suworow]

Módlmy się za narody naszej mikronacyjnej wspólnoty, za Elche, Walencję, Rusowię, Roskwę i wszystkie krainy, które szukają pokoju. Panie, ześlij Ducha mądrości na rządzących i pokorę na rządzonych, aby ziemskie granice nie przesłaniały nam obywatelstwa w Twoim Królestwie.

Te rogamus, audi nos!
Hospody pomyluj!

[Juan de la Cerda]

Módlmy się za cierpiących, opuszczonych i tych, którzy stracili nadzieję. Panie, niech ta katedra, wzorowana na wielkich świątyniach świata, będzie dla nich bezpieczną przystanią, a nasze ręce – Twoimi rękami niosącymi pociechę.

Te rogamus, audi nos!
Hospody pomyluj!

[Piotr Suworow]

Módlmy się o jedność przy wspólnym Stole. Panie, przemień naszą tęsknotę w radosne spotkanie, aby nadszedł dzień, w którym wszyscy z jednego kielicha pić będziemy krew Twojego Syna.
Te rogamus, audi nos!
Hospody pomyluj!

[Juan de la Cerda]

Módlmy się o jedność przy wspólnym Stole. Panie, przemień naszą tęsknotę w radosne spotkanie, aby nadszedł dzień, w którym wszyscy z jednego kielicha pić będziemy krew Twojego Syna.

Te rogamus, audi nos!
Hospody pomyluj!

[Juan de la Cerda]

[Juan de la Cerda]

Patriarchowie niemal tanecznym krokiem, wyszli na sam skraj najwyższego stopnia ołtarza. Patriarcha Juan de la Cerda uniósł obie ręce nad wiernymi w geście błogosławieństwa. Obok niego Patriarcha Bazyli ujął dygryion i trygryion – płonące świeczniki, których ogień migotał w rytm jego oddechu.
Wspólnie, zsynchronizowanym ruchem, zaczęli kreślić w przestrzeni znaki krzyża na cztery strony świata.

[Juan de la Cerda]

Benedicat vos omnipotens Deus, Pater, et Filius, et Spiritus Sanctus...

[Piotr Suworow]

Błogosławienije Gospodnie na was, toju błahodatiju i czełowiekolubijem,
wsiegda, nynii i prisno, i wo wieki wiekow. Amin. (Błogosławieństwo Pańskie niech będzie na was, Jego łaską i miłością do ludzi,
zawsze, teraz i na wieki wieków. Amen.)

Gdy Bazyli skrzyżował płonące świeczniki nad głowami wiernych, dym z knotów splotł się w jedną białą wstęgę, która uniosła się pionowo ku oku kopuły.

[Juan de la Cerda]

Nagle, potężne organy katedralne, obsłużone przez dwóch organistów, uderzyły w triumfalne akordy Marche Pontificale. To był sygnał do wyjścia.


Ze schodów ramię w ramię zeszli. Szli obok siebie niczym bracia. Juan de la Cerda kroczył z lekkim uśmiechem, patrząc prosto w stronę otwartych na oścież zachodnich portali. Bazyli, błogosławił wiernych. Uformowali procesję, na przedzie szedł krzyż. Duchowni na końcu. Gdy procesja minęła środek nawy, wierni z bocznych ławek zaczęli się do niej przyłączać, tworząc żywy strumień. Patriarchowie wychodzą na plac. Noc jest parna, pachnie morzem. Tłum wiernych rozstępuje się, tworząc korytarz światła ze świec. Nad katedrą góruje rozświetlona kopuła, która tej nocy stała się rzeczywistym punktem styku dwóch wielkich rzek duchowości.

[Piotr Suworow]

Po zakończeniu Liturgii Patriarcha Bazyli pozostał jeszcze w Katedrze, by osobiście przywitać się z wiernymi. Zatrzymywał się przy rodzinach, zamieniał kilka słów z dziećmi i starszymi, udzielał krótkich błogosławieństw i dziękował za ciepłe przyjęcie. Atmosfera była spokojna i serdeczna — bardziej spotkanie pasterza ze wspólnotą niż oficjalna ceremonia.