Błogosławieństwo i zakończenie wizyty Patriarchy Bazylego

[Juan de la Cerda]

Plac pod Pałacem Benedykta tonął w mroku, rozpraszanym jedynie przez morze świec trzymanych przez wiernych oraz płonące pochodnie ustawione wzdłuż murów. Tysiące ludzi trwało w bezruchu, wpatrując się w zaciemniony balkon. Dziennikarze z całego świata wstrzymali oddech, a jedynym dźwiękiem był cichy trzask płomieni i dalekie echo nocnego miasta.

[Juan de la Cerda]

Nagle, potężne dębowe drzwi balkonowe rozwarły się, a ze środka padł snop ciepłego, złotego światła z pałacowych żyrandoli.
Gdy obaj hierarchowie wyszli na balkon, ich najświetniejsze szaty liturgiczne rozbłysły w świetle reflektorów i ognia. Złote nici na sakosie Patriarchy Rusowii i głębokie złoto kapy Patriarchy Walencji lśniły, rzucając refleksy na kamienną balustradę.

[Juan de la Cerda]

W milczeniu, z namaszczeniem, obaj chwycili za brzegi potężnego, zdobionego Pergaminu. Rozwinęli go wspólnie, pokazując ludowi dokument, na którym jeszcze nie wysechł atrament. Widok królewskich i patriarchalnych pieczęci, zwisających u dołu pergaminu, wywołał wśród tłumu stłumiony okrzyk zachwytu. To był moment narodzin Wspólnoty Kościołów.

[Juan de la Cerda]

Przemówił najpierw Patriacha Walencji do zgdromadzonych wiernych. Jego głos, wzmocniony przez nagłośnienie, brzmiał w nocnej ciszy nadzwyczaj krystalicznie.

Dzieci Skarlandu! Choć nad nami noc, w naszych sercach wzeszło dziś słońce, które nigdy nie zachodzi. Ten pergamin to nie tylko słowa, to obietnica. Od tej nocy nie ma już 'nas' i 'ich' – jesteśmy jedną rodziną pod dachem Bożego Miłosierdzia.

Następnie głos zabrał Patriarcha Bazyli, w jego głosie słychać było poruszenie.

[Piotr Suworow]

Ludu Boży, mrok dzisiejszej nocy jest świadkiem światła, którego nikt nie zdoła ugasić. Przynieśliśmy wam pokój z dalekich krain, by tutaj, w Walencji, spleść go w jeden nierozerwalny węzeł. Niech ta Wspólnota będzie dla świata znakiem, że miłość jest silniejsza niż wieki milczenia!

[Juan de la Cerda]

Hierarchowie zbliżyli się do krawędzi balkonu. W geście pełnym braterskiej miłości, jednocześnie unieśli dłonie:

[Piotr Suworow]

Panie Boże Wszechmogący, któryś niegdyś przez swego proroka rzekł: 'Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia mieszkają razem'.
Ześlij teraz swoje niebiańskie błogosławieństwo na ten lud, który tu w mroku nocy wyczekuje Twego światła. Niech ta Unia nie będzie jedynie literą na pergaminie, lecz żywym ogniem w sercach wiernych. Pobłogosław te ziemie, uśmierz wszelkie waśnie i spraw, byśmy odtąd jednym sercem i jednymi ustami wielbili Twoje Najświętsze Imię.
Błogosławieństwo Pana nad wami, Jego łaska i miłość do ludzi, w każdym czasie, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.

[Juan de la Cerda]

Wspomożenie nasze w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię.

Niech Bóg, Ojciec wszelkiej pociechy, który zjednoczył nas dzisiaj w braterskiej miłości, utwierdzi Wasze kroki na drogach pokoju. Niech sprawi, aby dzisiejsza radość tej katedry i tego miasta stała się radością całego świata. Niech mądrość Ducha Świętego prowadzi naszą Wspólnotę Kościołów, by była ona dla narodów znakiem nadziei i domem otwartym dla każdego wędrowca.
I niech błogosławieństwo Boga Wszechmogącego: Ojca i Syna, i Ducha Świętego, zstąpi na Was i pozostanie na zawsze. Amen.

Gdy ostatnie „Amen” wybrzmiało pod nocnym niebem, obaj Patriarchowie przez chwilę trwali w bezruchu, patrząc na morze uniesionych świec. Dopiero wtedy, na dany znak, pierwszy dzwon – potężny i ciężki – uderzył w serce ciszy, rozpoczynając triumfalny koncert wszystkich wież królestwa.