Muzeum Sztuki

[Miguel de Catalan]

Wizja Boga Ojca pośród siedmiu świeczników, 1497-98

Święty Jan połykający księgę, 1497-98

Anioł ukazujący św. Janowi Niebiańskie Jeruzalem, 1497-98

Portret Fryderyka Mądrego, 1496

Ołtarza Jabacha, 1503-1504

[Miguel de Catalan]

Katharina Fürlegerin, 1497

Oswolt Krell, 1499

Hans Tucher, 1499

Elspeth Tucher, 1499

Madonna z Dzieciątkiem (Madonna Hallerów), 1498

Zniszczenie Sodomy, 1498 (na odwrocie Madonny Hallerów)

Chrystus w koronie cierniowej, 1493

Autoportret nago, 1505

Autoportret w rękawiczkach, 1498

[Miguel de Catalan]

Giorgio Barbarelli da Castelfranco lub Zorzi di Castelfranco (ur. w 1478 lub 1479 w Castelfranco Veneto, zm. przed 25 października 1510 w Wenecji) – włoski malarz okresu renesansu.
O życiu i twórczości Giorgionego wiemy bardzo mało. Jest jednym z najbardziej zagadkowych malarzy czasów nowożytnych. Wiadomo, że urodził się w Castelfranco Veneto i był uczniem Giovanni Belliniego. Miał wpływ na innych malarzy, z którymi się zetknął, m.in. Tycjana i Sebastiana del Piombo. Zmarł przedwcześnie w okresie zarazy.
Był jednym z głównych przedstawicieli i twórców dojrzałego renesansowego malarstwa weneckiego, realizującym po mistrzowsku jego założenia kolorystyczne. Wspaniały mistrz koloru i światła. Przedstawiciel koloryzmu weneckiego, obserwator chwilowych stanów natury i świata.
W swoich obrazach Giorgione realizuje nową koncepcję przedstawiania wyglądów natury, opartą na kolorze, którą rozwiną i uzupełnią jego wielcy następcy, jak Tycjan, Veronese czy Tintoretto, nie naruszając jej generalnych założeń. Polegała ona na wyrażeniu wszystkich najistotniejszych cech struktury wizualnej przedmiotu, a więc modelunku bryły i jej umieszczenia w przestrzeni i atmosferze, światła i głębi przestrzennej, za pomocą układu barw o różnym natężeniu barw i różnej temperaturze.
Giorgione, a za nim inni wenecjanie, za ten unifikujący element uznali kolor. Płaszczyzna obrazu zostaje pokryta układem plam barwnych, układy linearne stają się uzupełnieniem kolorystycznej struktury, a w bardziej skrajnych przypadkach stają się zbędne. Taki sposób kształtowania opiera się w większym stopniu na wrażeniach kolorystyczno-świetlnych niż motywie. Obserwując malarstwo Tycjana widać, jak wzbogacił środki kolorystycznego kształtowania, eliminując stopniowo rolę linii i nieopartego na kolorze modelunku światłocieniowego, ograniczając przez to iluzjonizm przedstawienia. Wreszcie ten sposób ukształtowania określa się jako ton lub tonację obrazu. W malarstwie Giorgionego te wszystkie założenia zostały z grubsza zrealizowane. Nie doszedł jednak do tak radykalnych rozwiązań, jak Tycjan w ostatnich obrazach swego długiego życia.

[Miguel de Catalan]

Chłopiec ze strzałą (ok. 1505)

Burza (ok. 1510)

Trzej filozofowie (1508-09)

Autoportret w stroju Dawida (ok. 1500)

[Miguel de Catalan]

Judyta (1504)

[Miguel de Catalan]

Stara kobieta (1506)

[Miguel de Catalan]

Śpiąca Wenus (ok. 1509-1510)

[Miguel de Catalan]

Koncert wiejski (1509)

[Miguel de Catalan]

Laura (1506)

[Miguel de Catalan]

Tronująca Maria z Dzieciątkiem i świętymi (ok. 1505)