Inaguracja i otwarcie Akropolis w Walencji

[Juan de la Cerda]

Na schodach przed wielkimi, złotymi progami Akropolis w Walencji zgromadzeni zostają powitani przez Juana de la Cedę.
W ciszy wieczornego zmierzchu, wśród szmeru modlitewnych szeptów, kapłan wznosi się na schodach, by przemówić:

[Juan de la Cerda]

Drodzy wierni, bracia i siostry w duchowej jedności,
witajcie w tym świętym dniu, kiedy to pradawne mury Akropolis w Walencji otwierają swe serca na nowe światło.
Oto nadszedł dzień odrodzenia, dzień, w którym ciemności minionych lat ustępują miejsca jaśniejącemu blaskowi boskiego przekazu.
Gdy z murów tej świętej fortecy unosi się echo dawnych pieśni, niech nasze dusze wzniosą się ku niebiosom – ku spotkaniu z wieczną Sélënem, Harmonią.
Niechaj jej światłość, niczym srebrzysty blask księżyca w pełni, przesiąknie każdą cząstką naszego istnienia, natchnieniem i przewodnictwem, byśmy mogli kroczyć ścieżką, której każdy kamień szepcze pradawną historię naszych korzeni.
Oto mury Akropolis – świadkowie niezliczonych pokoleń – nie tylko trzymają pamięć o przodkach, lecz i wskazują drogę ku nowemu, obiecującemu porannemu światłu, które rozjaśnia przyszłość.
Gdy dziś stajemy przed tym miejscem, oddajemy cześć nie tylko boskiemu dziedzictwu, ale i mądrości, która przez wieki była nam przekazywana ustnie, na zwojach i w pieśniach. Niech modlitwy nasze staną się ziarnem wzrastającym w żyzne pole nadziei, by z każdego słowa, każdej łzy i uśmiechu wyrastało potężne drzewo duchowej jedności, cieniujące nasze serca chłodem boskiej obecności.
Niechaj Sélëne, oświecone dawca Harmonii, wytycza nam drogę ku ostatecznemu oświeceniu, a boskie dziedzictwo naszych przodków niech będzie niezawodnym przewodnikiem, splatając przeszłość z przyszłością w jedną, nierozdzielną opowieść.
W dniu dzisiejszym, przed tymi świętymi murami, oddajemy się modlitwie, która ma na celu oczyszczenie i zjednoczenie naszych duchów – modlitwie, co płynie z głębin nieskończonej mądrości pradawnych czasów.
Oto, w blasku nadchodzącego nowego świtu, doświadczamy jedności starożytnej mądrości i nowego początku.
Każdy kamień tej świętej budowli opowiada historię o męstwie naszych przodków, o ich niezłomnej wierze oraz o boskich tajemnicach, które przekazują nam dary wieczności. W ten wielki, uroczysty moment, niech nasze serca napełnią się radością i pokorą oraz niechaj każdy z nas, stając u progu tego obietnicą natchnionej przyszłości, odnajdzie w sobie czyste światło, zdolne przebić mroki codzienności.

[Juan de la Cerda]

Zebrani kierują się ku monumentalnym, złotym drzwiom Akropolis – symbolowi boskiej przeszłości i wiecznego odrodzenia.
W rytm pradawnych pieśni chóru, pełnym echa dawnych czasów, kapłani pod przewodnictwem przystępują do otwarcia drzwi, wzorowanych na bramie Millenium.
W wielkim misterium kapłani, na czele z Juanem de la Cerdą uderzają rytmicznie w bramy Akropolis w Walencji.









Drzwi, wykonane z czystego złota, powoli się rozchylają, odsłaniając święte wnętrze świątyni.
Z ich poświaty wypływa blask, który rozświetla mroczne korytarze.

[Juan de la Cerda]

Po majestatycznym otwarciu boskich drzwi Akropolis, wierni, uczestnicy oraz kapłani, wyruszają w uroczystą procesję, kierując swe kroki ku centralnemu, złotemu ołtarzowi.
Droga, wybrukowana starożytnymi kamieniami, mieni się blaskiem, który odbija się w oczach zgromadzonych, a każdy krok staje się modlitwą wyrażoną w rytmicznym stukocie stóp oraz echem pradawnych pieśni naszych przodków.
Procesja przesiąknięta jest wonią świeżo palonych kadzideł, których mistyczny dym, unoszący się niczym mgła boskości, otula wiernych niczym płaszcz, zwiastujący obecność bogów.
Kadzidła wyprodukowane z żywicy drzew świętych, urodzonych w sercach pradawnych lasów Skarlandu, wprawiają chorągiewki dymu w taniec, którego aromat przynosi ukojenie duszy i budzi uczucie głębokiej jedności z wiecznym porządkiem.
W procesji składane są dary natury – hojnie przyniesione zboże, soczyste owoce, delikatne, niemalże eteryczne kwiaty oraz świeże, krwawe mięso – skromne, lecz pełne wdzięczności ofiary dla boskich mocy.
Każdy z tych darów symbolizuje niezliczone łaski natury i obietnicę odnowienia.
Ołtarz, ku czci Sélëne i wszystkich bogów, staje pośród tej procesji centralnym punktem.
Uczestnicy zbliżają się do niego z zachwytem i modlitewną pokorą, niosąc dary, które są znakami wdzięczności i odnowienia.
Śpiewy, podnoszące ducha, mieszają się z rytmicznym odgłosem bębnów, tworząc hymn miłości, pokory i radości, który przez całą ceremonię roznosi się echem po świętych murach Akropolis.
W tej mistycznej drodze, kiedy dary zostają ułożone przed złotym ołtarzem, a kadzidła wciąż wznoszą swój wonny dym ku sklejeniom z niebiańskim światłem, serca wiernych jednoczą się, a każdy krok staje się dowodem niezwyciężonej wiary i oddania tradycji. Procesja, pełna radości, głębokiej sacrum i duchowego zjednoczenia, jest świadectwem wiecznej miłości do boskiego dziedzictwa przekazywanego przez przodków.

[Juan de la Cerda]

W samym sercu głównej przestrzeni świątyni, na złotym ołtarzu, dokonuje się starożytny rytuał złożenia ofiary.
Juan, odziany w ceremonialne szaty, stoi pewnie, gotowy, by wznosić modlitwę, która połączy ziemskie dary z boskim ładem.
Gdy podnosi on dłonie ku niebiosom, a echo pradawnych pieśni rozbrzmiewa po świętych murach Akropolis, rozpoczyna się uroczysta recytacja.
Jego głos, donośny i głęboki, zdaje się przebijać mrok otaczającej przestrzeni.
W miarę jak słowa te wznoszą się ku sklepieniu, cała atmosfera napełnia się duchowym napięciem – nagle na ołtarzu zaczynają tańczyć płomienie, a ciepłe, migotliwe światło oplata ich oblicze.
Z krawędzi ołtarza unosi się majestatyczny dym, wijąc się ku niebiosom, jakby niosąc dusze ofiar w głąb boskiego przeznaczenia.
Przed samym ołtarzem, ułożone w sakralnej kompozycji, spoczywają dary natury: hojnie przyniesione zboże, soczyste owoce, delikatne kwiaty oraz świeże, krwawe mięso, będące wyrazem wdzięczności i hołdu dla boskich mocy. Wierni, skupieni w milczeniu i modlitewnej ekstazie, unoszą ręce w geście oddania i czci, przyjmując te znaki ziemskiej ofiary, która ma stać się nośnikiem boskiego ładu.
W tym momencie Kapłan ofiarny wypowiada publicznie modlitwę, której słowa brzmią:

O, Świetliste Selene, ku której darem jest światło nieprzemijające, przyjmij nasze dary – zboża, owoce, kwiaty oraz krew.
Niech te ziemskie dary staną się mostem między kruchością ludzkiego życia a boską doskonałością, niech Twoja łaska spłynie na nas, by nas umocnić, by jedność tradycji i mocy przodków rozbłysła w każdej naszej duszy. Przyjmij nasze ofiary, i niech przyjmą je wszyscy bogowie Igantius, Orion, Issaria, Alcarón i reszta i spraw, abyśmy byli godni świętego ładu, który wiecznie zstępuje z niebios!

Równocześnie, w cichym rytualnym akordzie, kapłani, zanoszą szeptane słowa, których moc jest przekazywana z pokolenia na pokolenie. Te tajemnicze wypowiedzi, ledwie słyszalne pomiędzy dźwiękami chóru, brzmią:

Niech nasz szept, skrywający pradawną pieczęć, zatka wszelkie rozproszenie. W imię mocy, która łączy przeszłość z przyszłością, niech to ciche wołanie stanie się ogniem, co ożywia materię i ducha; niechaj nasza tajemnica zjednoczy nas z esencją Sélëny, przynosząc nam błogosławieństwo boskiej jedności.

W momencie, gdy te słowa rozlewają się po podniosłej przestrzeni, płomienie na ołtarzu intensyfikują swój taniec, a dym wędruje ku niebiosom, wyrażając boskie przyjęcie ofiary. Każdy element rytuału – zarówno publiczna modlitwa, jak i skryte, szeptane zaklęcia – splatają się, tworząc jedność między ziemską ofiarą a niebiańskim ładem. Ofiara staje się mostem łączącym ludzki świat z boską wiecznością, a jej przyjęcie przez niebiańskie siły objawia się w tańczących płomieniach, które świadczą o zbawieniu i potędze pradawnych mocy.

[Juan de la Cerda]

Następnie z podwyższonego pulpitu, przy ozdobnym kamiennym tle, kapłani odczytują mity i święte wersety, które opowiadają o stworzeniu świata, boskich manifestacjach oraz tajemnicach naszej duchowej tradycji.
Głos Juana, pełen podniosłości, rozbrzmiewa wśród zgromadzonych, pouczając o znaczeniu obrony tradycji, jedności narodu oraz wierności bogom świętego panteonu.

Niechęć wobec zepsucia i mroków współczesnych dni ustąpiże przed jednością duchów, która płynie z tradycji niezachwianej; bo w istocie naszych przodków zaklęta jest siła, zdolna obmyć ciemności tego świata.

Starożytne pieśni bogów niechaj unoszą się powietrzem, przypominając o świętym przymierzu, które od wieków łączy nas z boskimi manifestacjami – niech tradycja będzie murem przeciwko upadkowi ziemskich wartości.

Drodzy wierni, bracia i siostry w duchowej jedności!
Stojąc przed tą świętą areną, gdzie mury Akropolis w Walencji skrzętnie zachowały pamięć naszych przodków, zapatrujemy się w przyszłość wyłanianą z odnalezionej na nowo harmonii.
Dzisiejszy dzień jest hołdem dla wiecznej mądrości, która przez czas nieprzerwanie łączy nas z boskim porządkiem ustanowionym przez Sélëna, oraz z całym panteonem przodków, którzy czuwali nad losem naszego narodu.
W tej uroczystości słów i rytuałów pragniemy wyrazić głęboką wdzięczność naszej drogocennej tradycji – tradycji, która została nam oddana przez Jego Królewską Mość Norberta I Catalana, który z mądrością oddał świątynię w ręce wiernych, przekazując nam na powrót nasze dziedzictwo.
Dzięki tym hojnym gestom mamy szansę kontynuować rytuały, które zmierzają ku oświeceniu, stanowiąc opokę, na której opiera się nasza jedność narodowa i tradycja.
Mieszkańcy naszego wielkiego Skarlandu, świadomi dziedzictwa przekazywanego przez pokolenia, z oddaniem stawiali czoła wszelkim próbom zmiany, mając świadomość, że tylko wierna obserwacja boskich nauk może uchronić naszą duszę od rozproszenia.
Dzięki mądrości naszych przodków, a także darem niezwykłego postanowienia, ta święta przestrzeń została oddana w ręce prawdziwych wiernych, którzy – pełni pokory i oddania – strzegą zarówno tradycji, jak i duchowego ładu, który od wieków nadaje sens życiu naszego wspólnotowego bytu.
Nie obejdzie się niestety bez kilku słów na temat zatrważających i wielce drastycznych sytuacjach mających miejsce w mikroświecie.
W obliczu rosnących wyzwań, gdy w mikroświecie pojawiają się cienie, które zatruwają prawdziwe ideały i postawy moralne, nasz głos musi brzmieć szczególnie donośnie.
Pewne działania, choć ukrywane za zasłoną podwójnych obliczy, zdają się być zwiastunem upadku moralności.
Należy pamiętać, że tylko ci, którzy pielęgnują czystość serca, mogą stać się prawdziwymi opiekunami i wzorami za którymi warto podążać.
Niech nasze modlitwy stają się tarczą, która ochroni nas przed wszelkimi zwodniczymi wpływami, a nasze działania – świadectwem ducha jedności, który buduje mosty ponad przepaścią między przeszłością a przyszłością.
Wzywam was, wszystkich, abyśmy dziś wspólnie unieśli nasze modlitwy nie tylko w intencji naszej świętej wspólnoty, ale i za tych, których dusze zostały zwiedzione przez fałszywe przewodnictwo, które rozprasza się po pustkowiu zwodniczych obietnic.
Niech nasze serca, pełne miłości i oddania, staną się tarczą przeciwko wszelkim zdradzieckim zwodzeniom, byśmy umocnili matkę tradycji, która przez wieki była nam przewodniczką.
Powołajmy w pamięci starożytne wersety, które głoszą, jak w czasach, gdy niezachwiana harmonia rozświetlała umysły naszych przodków, wspólnota wiernych potrafiła przezwyciężyć ciemności tego świata dzięki niezłomnej wierze, jedności i miłości do moralności.
Każde nasze słowo, każda łza i każdy uśmiech, który dziś wystąpi w tej świętej ceremoni, niech będzie świadectwem naszej niezłomności wobec mroku i naszą determinacją w pielęgnowaniu prawdy.
W tym świętym dniu, gdy Akropolis otwiera swe serca na nowe światło, oddajmy dziękczynne hołdy dawnej mądrości, której przesłanie niesiemy w naszych modlitwach.
Otwórzmy nasze serca, abyśmy, dzięki boskiej łasce, wyposażeni w duchową siłę, mogli wspólnie tworzyć przyszłość, która będzie świadectwem niezachwianej wiary i jedności całego mikroświata.
Niech modlitwy nasze unoszą się niczym dym ku obliczu wszystkich boskich manifestacji, byśmy wspólnie jako jeden lud, umocnili fundamenty tradycji, które będą nas prowadzić przez kolejne pokolenia.

[Juan de la Cerda]

Na zakończenie nabożeństwa, przewodniczący kieruje się ku potężnemu kamiennemu obeliskowi, umieszczonemu w samym centrum świątyni.
Obelisk, wysoki na tle sklepienia, stanowi majaczący pomnik boskości i łączności przodków.
Kapłan, trzymając w dłoniach starożytne inskrypcje, wygłasza modlitwę ku czci bogów, prosząc o opiekę, mądrość i siłę, by ludzkość mogła kroczyć ścieżką oświecenia zgodnie z boskim planem.
Słowa modlitwy wznoszą się echem wśród kamiennych ścian, niosąc przesłanie jedności z wiecznością.

Po zakończeniu tych naszych głównych obrzędów, zapraszam wszystkich do wspólnej celebracji i świętowania. Tutaj na forum. Świętowanie odbędzie się zarówno wewnątrz świątyni, jak i w jej okolicach.
Przygotowano dla nas uczty, tańce, a także wspólne śpiewy i modlitwy, byśmy mogli razem uczcić ten wspaniały dzień !
Niech radość dzisiejszego dnia trwa w sercach zebranych, a wspólnota wiernych jednoczy się w miłości, nadziei i niegasnącej wierze.
Dziękuje wszystkim za przybycie tym członkom i nieczłonkom, w szczególności zacnym @Norbert de Catalan i @Adelajda Radziwiłłówna

[Juan de la Cerda]

Zapraszam do świętowania i dyskusji, temat pozostawię otwarty przez kilka kolejnych dni.
Może winka @Norbert de Catalan ?

[Norbert de Catalan]

Winka? Bardzo chętnie

[Guliano Giuseppe Montini]

Przepiękne uroczystości! Ta celebracja pokazuje, że ziarno ewangelicznej prawdy rozsiane jest po całym mikroświecie i po wszystkich mikroreligiach. Jestem zachwycony!

Pozwólcie, że również i ja wzniosę toast na cześć tej pięknej celebracji.