Uroczystości niedzielne

[Enrique Sánchez Oviedo]

Celebry odprawiane w niedziele.

[Enrique Sánchez Oviedo]

V Niedziela Wielkiego Postu

21 marca Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Leońskiej zebrali się licznie mieszkańcy Skarlandu na celebrację niedzielnej mszy. W świątyni znajdowali się przedstawiciele lokalnych władz oraz zwykli wierni. Wszyscy oczekiwali na uroczystą celebrację. W procesji do głównego ołtarza podążał Prezbiter Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w fioletowy ornat. Organy tryumfalnie wygrywały na cześć Pana.
Duchowny rozpoczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał introit:

Śmierć to początek Życia po życiu
Śmierć nie jest naszym przeznaczeniem, więc nic dziwnego, że powoduje cierpienie, ale nie rozpaczajmy z jej powodu. Śmierć dużo zmienia, ale jest początkiem Życia po życiu.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prezbitera:

"Ewangelia (J 12, 20-33)
Wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon Bogu w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go, mówiąc: „Panie, chcemy ujrzeć Jezusa”. Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi.

A Jezus dał im taką odpowiedź: „Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę powiadani wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec.

Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, uwielbij imię Twoje”.

Wtem rozległ się głos z nieba: „I uwielbiłem, i znowu uwielbię”. Tłum stojący usłyszał to i mówił: „Zagrzmiało!” Inni mówili: „Anioł przemówił do Niego”. Na to rzekł Jezus: „Głos ten rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze względu na was. Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony. A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie”.

To powiedział zaznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii według św. Jana,
kapłan kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótkie kazanie:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Dziękuję Wam za przybycie na wspólną modlitwę. Cieszę się, że mogę odprawić swoją kolejną celebrę właśnie tutaj, w tej konkatedrze, przed tymi ludźmi, dla was.
"Śmierć jest swoistą "operacją" potrzebną dla zdrowia naszej duszy. Ona nas odrywa od tego, co doczesne (tymczasowe) i wprowadza w wieczność, czyli w to, do czego jesteśmy przeznaczeni.

Śmierć nie jest wydarzeniem jednorazowym. Zanim dopełni się definitywnie, pojawia się w "szczątkowej" postaci - jako strata kogoś bliskiego, jako starta czegoś materialnego, jako jakaś życiowa porażka, itd. Śmierć nie jest naszym przeznaczeniem, więc nic dziwnego, że powoduje cierpienie, ale nie rozpaczajmy z jej powodu. Śmierć dużo zmienia, ale jest początkiem Życia po życiu. Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie Mszy zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół, niektórzy pozostali jeszcze na krótką modlitwę. Główne światła przygaszono. Kiedy wszyscy opuścili obiekt paliło sie tylko jedno światełko.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Niedziela Palmowa
W Niedzielę Palmową wszystkie krzyże były i będą zasłonięte, aż do Wielkiego Piątku.Wszyscy oczekiwali na uroczystą celebrację. W procesji do głównego ołtarza podążał Prezbiter Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w fioletowy ornat. Organy tryumfalnie wygrywały na cześć Pana. Rozbrzmiewała pieśń chorału gregoriańskiego:

Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam.
Et secundum multitudinem miserationum tuarum, dele iniquiatatem meam.
Amplius lava me ab iniquitate mea:
et a peccatto meo munda me.
Quoniam iniquitatem meam ego cognosco:
et peccatum meum contra me est semper.
Tibi soli peccavi, et malum coram te feci:
ut justificeris in sermonibus tuis, et vincas cum judicaris.
Ecce enim in inquitatibus conceptus sum:
et in peccatis concepit me mater mea.
Ecce enim veritatem dilexisti:
incerta et occulta sapientiae tuae manifestasti mihi.
Asperges me hyssopo, et mundabor:
lavabis me, et super nivem dealbabor.
Auditui meo dabis gaudium st laetitiam:
et exsultabunt ossa humiliata.
Averte faciem tuam a peccatis meis:
et omnes iniquitates meas dele.
Cor mundum crea in me, Deus:
et spiritum rectum innova in visceribus meis!

Prezbiter zaczął celebrę od krótkiego wprowadzenia:

Co o nas samych mówi nam Niedziela Palmowa?
Czy taki bieg wydarzeń jest jakimś ewenementem? Wydaje się, że nie. Przypomina raczej typową sytuację człowieka, który przy spowiedzi, albo w innych okolicznościach mówi: „Panie, obiecuję poprawę”, a parę dni później popełnia te same grzechy.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prezbitera:

Ewangelia (Mk 11, 1-10)
Gdy się zbliżali do Jerozolimy, do Betfage i Betanii na Górze Oliwnej, Jezus posłał dwóch spośród swoich uczniów i rzekł im: „Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz przy wejściu do niej znajdziecie oślę uwiązane, na którym jeszcze nikt z ludzi nie siedział. Odwiążcie je i przyprowadźcie tutaj. A gdyby was kto pytał, dlaczego to robicie, powiedzcie: «Pan go potrzebuje i zaraz odeśle je tu z powrotem»”.

Poszli i znaleźli oślę przywiązane do drzwi z zewnątrz, na ulicy. Odwiązali je, a niektórzy ze stojących tam pytali ich: „Co to ma znaczyć, że odwiązujecie oślę?” Oni zaś odpowiedzieli im tak, jak Jezus polecił. I pozwolili im.

Przyprowadzili więc oślę do Jezusa i zarzucili na nie swe płaszcze, a On wsiadł na nie. Wielu zaś słało swe płaszcze na drodze, a inni gałązki zielone ścięte na polach. A ci, którzy Go poprzedzali i którzy szli za Nim, wołali: „Hosanna. Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie. Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przychodzi. Hosanna na wysokościach.”.

Po wysłuchaniu odczytanej Ewangelii wg. Św. Marka, przez celebransa wierni słuchali słów przewodniczącego celebry:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Dziękuję Wam za przybycie na wspólną modlitwę. Cieszę się, że mogę odprawić swoją kolejną celebrę naszej konkatedrze Leońskiej.
"Kiedy Jezus wchodził do Jerozolimy ludzie wołali: „Hosanna. Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie”. Parę dni później niektórzy z tych, jak można przypuszczać, wołali do Piłata: „Ukrzyżuj Go!” Inni zaś po prostu milczeli i biernie przyglądali się, jak Jezus jest wyrzucany poza miasto i krzyżowany. Czy taki bieg wydarzeń jest jakimś ewenementem? Wydaje się, że nie. Przypomina raczej typową sytuację człowieka, który przy spowiedzi, albo w innych okolicznościach mówi: „Panie, obiecuję poprawę”, a parę dni później popełnia te same grzechy.

Czy należy się z tego powodu załamywać i zniechęcać? Oczywiście, że nie. Jezus się nie zniechęca. Tak samo akceptuje procesję z palmami, jak i drogę krzyżową. Kocha nas takimi, jakimi jesteśmy. Aż się wreszcie zmienimy. Amen."

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji. Na zakończenie Mszy zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół, niektórzy pozostali jeszcze na krótką modlitwę. Główne światła przygaszono.

[Miguel de Catalan]

Piękna celebra. Właśnie udaję sie na taką w realu.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Dziękuję. Z Bogiem.

[Enrique Sánchez Oviedo]

Druga Niedziela Wielkanocna czyli Miłosierdzia Bożego

11 kwietnia Roku Pańskiego 1921 r. w konkatedrze Leońskiej zebrali się mieszkańcy Skarlandu na celebrację niedzielnej mszy wieczornej.
W świątyni znajdowali się przedstawiciele lokalnych władz oraz zwykli wierni. Wszyscy oczekiwali na uroczystą celebrację. W procesji do głównego ołtarza podążał Prałat Enrique Sánchez Oviedo, ubrany w złoty ornat z czerwonym, pionowym pasem na którym widniał obraz Jezusa zmartwychwstałego. Organy tryumfalnie wygrywały na cześć Pana.
Duchowny rozpoczął sprawowanie liturgii, a chór śpiewał introit:

Jezus chciał, żebyśmy nie zapomnieli, jaka jest droga do zmartwychwstania
Pamiętasz, jak ukazywał się uczniom w ewangelii? Zwróć uwagę na jeden szczegół.

Po takim krótkim wstępie zaczęła się właściwa celebra. Modlitwa, akt pokuty, pierwsze czytanie, psalm responsoryjny i drugie czytanie, po których nastąpiła aklamacja i odczytanie ewangelii przez prezbitera:

"Ewangelia (J 20, 19-31)
Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam, gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: ”Pokój wam!”. A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.

A Jezus znowu rzekł do nich: ”Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ”Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”.

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: ”Widzieliśmy Pana!”.

Ale on rzekł do nich: ”Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”.

A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: ”Pokój wam!”. Następnie rzekł do Tomasza: ”Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”.

Tomasz Mu odpowiedział: ”Pan mój i Bóg mój!”.

Powiedział mu Jezus: ”Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego."

Wszyscy wysłuchali słów zapisanych na dzisiejszy dzień. Po wysłuchaniu Ewangelii według św. Jana,
kapłan kontynuował sprawowanie liturgii. Wygłosił również krótkie kazanie:

Umiłowani w Chrystusie Panu Siostry i Bracia!
Dziękuję Wam za przybycie na wspólną modlitwę. Cieszę się, że mogę odprawić swoją kolejną celebrę właśnie tutaj, w tej konkatedrze, przed tymi ludźmi, dla was jako wasz proboszcz i prałat kościoła Rotryjskiego.
"To znamienne, że Jezus po swoim zmartwychwstaniu pokazywał swym uczniom, aby uwierzyli, ręce i bok – ślady po gwoździach i po włóczni. Czy nie wystarczyło, aby uczniowie rozpoznali Go po twarzy? Może obawiał się, że widząc Go zmartwychwstałego, ale bez ran, pomyślą, że Jego męka i śmierć przyśniły im się? W każdym razie na pewno chciał, aby uczniowie widzieli ścisły związek między Jego śmiercią i zmartwychwstaniem. I aby nigdy nie zapomnieli, że do zmartwychwstania prowadzi cierpienie i śmierć.

Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa, czyli ci, którzy doświadczyli tego we własnym życiu. Śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa nie jest bowiem do oglądania, ale do doświadczenia. Amen.

Celebrans zakończył mówić. Trwała jeszcze przez chwile cisza, po której kontynuował sprawowanie celebracji.
Na zakończenie Mszy zabrzmiała pieśń na wyjście. Po jej odśpiewaniu ludzie zaczęli opuszczać kościół, niektórzy pozostali jeszcze na krótką modlitwę. Główne światła przygaszono. Kiedy wszyscy opuścili obiekt paliło się tylko jedno światełko przed tabernakulum.

[Miguel de Catalan]

Dziękujemy za celebrę. I chyba ostatni raz w roku. Alleluja.

[Ludwik Potocki Catalan]

Amen.

[Taddeo]

Dziękujemy za celebrę. I chyba ostatni raz w roku. Alleluja.

Przez cały rok właśnie, aż do Wielkiego Postu, żyjemy właśnie śpiewem zmartwychwstania "Alleluja"

[Ludwik Potocki Catalan]

@Taddeo Zapraszamy na jakąś celebrację do nas do jednej z naszych świątyń.