Muzeum Historii Królestwa Agurii

[Bruno Petrowicz Catalan]

Królestwo Agurii powstało 10 sierpnia 2011 roku.
Upadek państwa ogłoszono 10 grudnia 2016 roku.

Muzeum Historii Królestwa Agurii

[Bruno Petrowicz Catalan]

Herb i Flaga Królestwa Agurii

[Bruno Petrowicz Catalan]

Historia Agurii Około roku 1241 na tereny Rusi Halickiej przybyli pozostali przy życiu Bracia Rycerze Chrystusa (Fratres Milites Christi de Dobrzyn) dając początek Królestwu Agurii. Początkowo siedzibą zakonu był Dobrzyń, jednak w 1233 roku po połączeniu z Zakonem Niemieckim Najświętszej Marii Panny część rycerzy nie uznając sekularyzacji zakonów przeniosła się do Drohiczyna, gdzie w roku 1237 uzyskali od Konrada Mazowieckiego przywilej nadający im zamek i ziemię od połączenia rzeki Nur i Bug po tamtej stronie, aż do granicy z Rusią. Jednak los nie sprzyjał rycerzom zakonnym, już rok później książę Lew Halicki najechał na Drohiczyn i zajął zamek dokonując pogromu rycerzy zakonnych. Kilku z nich poległo, pięciu trafiło do niewoli, a reszta schroniła się w Liwie. W roku 1241 po straszliwym najeździe Tatarów na Ziemię Drohicką, dalsze losy rycerzy zakonnych z Drohiczyna giną w mrokach czasu.
Tymczasem rycerze zakonu wzięci w niewolę przez księcia Daniela Halickiego w zamian za służbę zostali uwolnieni i uzyskali prawo osadzenia na południowych rubieżach Księstwa Halickiego. W roku 1298 za zasługi i wierną służbę książę Lew I Halicki nadał rycerzom na własność rozległe dobra w skład których wchodził gródek Padolin położony na skalistym wzgórzu zwanym Agura oraz 60 wsi w widłach rzek Boh i Mołza. Rycerze zakonni szybko zagospodarowali te ziemie, zakładając kolejne wsie. W 1311 w miejscu gródka obronnego wzniesiono zamek z miejscowego kamienia. Przez kolejne lata rycerze z Agurii służyli Książętom Halickim, zbrojnie ich wspierając. Jednak w roku 1323 po śmierci synów księcia Jerzego Halickiego, Andrzeja i Lwa II którzy polegli w bitwie z tatarami, ogłosili swą niezależność ustanawiając wielkiego mistrza zakonu Jana, księciem Agurii. Początkowo praw do samostanowienia zaprzeczył im następca książąt halickich Jerzy Trojdenowicz. Jednak w roku 1333 szukając sprzymierzeńców dla obrony ziem Księstwa Halickiego podpisał akt uznający Księstwo Agurii. W zamian rycerze Księstwa Agurii mieli chronić ziemie halicką od południa, a w przypadku wojny wesprzeć ją militarnie. Po roku 1340 Księstwo Halickie na drodze dziedziczenia posiadł Kazimierz Wielki który potwierdził niezależność i suwerenność Księstwa Agurii. Niestety siostrzeniec jego Ludwik Węgierski po włączeniu Księstwa Halickiego do Węgier próbował podważyć suwerenność Agurii. Jednak działania te były bezskuteczne dzięki bulli papieża otrzymanej w roku 1341 od Benedykta XII potwierdzającej prawa księcia Agurii Jana I do posiadanej ziemi i niezależności rycerzy zakonu, którzy tą samą bullą, otrzymał nową regułę i prawo stanowienia własnego państwa z księciem jako władcą. Dwa lata później zakon nową bulla otrzymał potwierdzenie swych przywilejów oraz nowe zamorskie włości w Archipelagu Antyry, które szybko zagospodarował.

[Bruno Petrowicz Catalan]

Historia Agurii
KSIĘSTWO
W roku 1354 księciem Agurii i następcą Jana został Piotr I. Z jego to nadania w roku 1359 Padolin otrzymał prawa miejskie oraz przywilej składu towarów i organizacji trzech jarmarków rocznie, które odbywały się w przeddzień Świętego Jerzego (22 kwietnia), Świętego Jana (23 czerwca) i Świętej Anny (25 sierpnia). Dla Padolina rozpoczął się okres szybkiego rozwoju gospodarczego. Powstało wiele manufaktur rzemieślniczych i kupieckich które przyczyniły się do wzrostu majętności mieszkańców miasta. Kolejni władcy Agurii Jakub (1372 – 1387) i Mikołaj (1387 – 1411) rozbudowywali swą stolicę, ale i nie zapomnieli o swym zamorskim terytorium gdzie wznieśli wiele grodów obronnych : Grodziec ( 1384), Kamień (1386), Czerniów (1409). W roku 1411 mitrę książęcą otrzymał Stanisław, on to wyjednał u papieża wyniesienie fary w Padolinie i Grodźcu do rangi katedr. Przeprowadził też reorganizację armii Księstwa Agurii na wzór zachodni, tworząc poczty i chorągwie rycerskie. Rozbudował zamek w Padolinie i Grodźcu tworząc z nich potężne warownie. Nadał prawa miejskie Uczycy (1415), Tuliczowi (1423), gradom na Antyrze położonym i wzniósł tam zamki obsadzając je silną załogą. Dzięki temu, małe Księstwo Agurii pod względem militarnym było silnym państwem które skutecznie było w stanie stawić opór agresywnym sąsiadom.
Kolejni władcy Agurii Jan II Jakub (1454-1472), Mikołaj II (1472-1480), Jan III (1480- 1494) i Hieronim I (1494 – 1507) ugruntowali miejsce Księstwa Agurii wśród suwerennych państw na kontynencie, pomimo że ten niewielki kraj położony w górach nie był zbytnio widoczny na arenie międzynarodowej. Niemniej jego terytorium zamorskie wyrosło na znaczący ośrodek handlowy. W roku 1507 księciem Agurii zostaje Stanisław II. Nowy władca nadaje grodom na Antyrze prawa miejskie, w 1514 otrzymuje je Grodziec wraz z przywilejem organizacji jarmarku na dzień Świętego Józefa (1 maja), w 1518 Czerniów, w 1520 Kamień, w 1523 Uszyca, a w roku 1526 Tulicz. Wydaje też przywileje stanowienia na Antyrze miast prywatnych (Bryczan, Osmolina i Bracza). Z jego inicjatywy wybudowano też port morski wokół którego powstało miasto Batog. Utworzono nowe szlaki handlowe, co pobudziło handel i gospodarkę. W Grodźcu i Batogu powstały ogromne spichlerza i składy Kupieckie. W pozostałych miastach księstwa szybko zaczęło się rozwijać rzemiosło, a Antyra stała się spichlerzem Agurii. Zaś w Grodźcu książę ustanowił swą nową rezydencję. Po śmierci Stanisława księciem Agurii zostaje Krzysztof I. Ten niespełna 25 letni władca okazuje się wyjątkowo zdolnym wodzem. Dokonuje reorganizacji wojsk księstwa Agurii na wzór pułkowy, tworząc trzy regimenty piechoty i regiment kawalerii, wyposażył je w broń palną i obsadził artylerią zamki agurskie. Rozbudował sieć dróg na terenie całego księstwa (nie pomijając terenów zamorskich) i znacząco przyczynił się do rozwoju rzemiosła. W roku 1563 mitrę Księstwa Agurii otrzymał Stanisław III. Czas jego panowania to okres wojen i niszczycielskich najazdów wojsk Turkeszu. Jednak dzięki jego waleczności i zdolnościom strategicznym udało mu się nie tylko ocalić Agurię przed upadkiem, ale jeszcze rozszerzyć jej granice, przyłączając do księstwa tereny położone na południowy-wschód od granic księstwa, powiększając jego obszar o dwa miasta (Partyn i Suszak) oraz 247 wsi.
W 1594 księciem Agurii zostaje Tadeusz, po nim mitra książęca przypadła Bolesławowi (1612 - 1626), a następnie Andrzejowi (1627 - 1661) i Aleksandeowi który na tronie usiadł w roku 1661. W roku 1683 bierze on udział w bitwie pod Wiedniem wspierając na czele jazdy Księstwa Agurii, armię polsko – austro – niemiecką. Za wyjątkową waleczność wykazaną w bitwie oddziały agurskie otrzymały od Jana III Sobieskiego prawo noszenia na sztandarach krzyża kawalerskiego, a książę Aleksander na audiencji u papieża otrzymał złotą różę oraz bullę potwierdzającą tytuł książęcy z prawem do korony. Starania o nią rozpoczął rok później. Zostały one uwieńczone sukcesem dopiero dwa lata później. W roku 1686 w Katedrze Padolińskiej odbyła się koronacja Aleksandra I, której dokonał wysłannik papieża.

[Bruno Petrowicz Catalan]

Historia Agurii
KRÓLESTWO
W roku 1697 umiera pierwszy król Agurii, a na tronie zasiada Tadeusz II. Z jego inicjatywy w roku 1703 stolica Królestwa Agurii zostaje przeniesiona do Grodźca. Powstaje tam Akademia Królewska oraz biblioteka. Następca jego zakłada Muzeum Narodowe. Obaj władcy objęli swym mecenatem naukę i kulturę, wykładając z prywatnej szkatuły spore sumy na jej rozwój. W 1722 po śmierci Tadeusza II, koronę Agurii nałożono na skronie Bohdana I. Mszę koronacyjną celebrował specjalny wysłannik papieża, co uznano za wyróżnienie i zaszczyt. Nowy władca w swym pierwszym dekrecie uznał rycerzy zakonnych za szlachtę Królestwa Agurii z prawem dziedziczenia tytułów i majątków. Rozpoczął reformy gospodarcze i zniósł podatki, co zapoczątkowało bardzo szybki rozwój kraju. Wydawało się, że już nic nie zagrozi królestwu i jego przyszłości, tym czasem przyszło na niego największe nieszczęście. Rok 1754 przyniósł zarazę która spustoszyła kraj na kontynencie. Wymarło sporo szlachty, mieszczan i zacnego ludu. Straty były ogromne, Padolin i Partyn wyludnił się zupełnie, wsie opustoszały, stara część kraju zupełnie podupadła. Wykorzystując sytuację w roku 1756 Turkesz zajął i anektował terytorium Agurii na kontynencie.
W roku 1756 na tronie Agurii zasiadł Grzegorz I. Podjął on próbę odzyskania zajętych ziem, która zakończyła się fiaskiem. Głównym powodem był brak wsparcia ze strony państw na kontynencie. Wysiłki w tym kierunku czynił również Stefan I, który panował w latach 1778 - 1811, niestety także bez skutecznie. Po śmierci króla Stefana na tronie Agurii zasiadł jego siostrzeniec, Gryhory I. Na początku swego panowania dokonał on bardzo istotnych zmian w prawie, wprowadzając Konstytucję Królestwa Agurii. Podjął też, jak jego poprzednicy, działania w kierunku odzyskania utraconych terytoriów na kontynencie. Niestety po kolejnym niepowodzeniu, ostatecznie zrezygnowano z dalszych starań względem ich odzyskania. Królestwo Agurii ostatecznie zostało na Antyrze. Król natomiast skupił swe działania na rozwoju gospodarczym i kulturalnym. Za jego staraniem otwarto wiele hut, kopalń i innych zakładów przemysłowych. W 1812 prawa miejskie nadano : Huszczy, Troszynowi oraz Korszy, a w Troszynie powstał port rybacki. W roku 1830 prawa miejskie otrzymały: Grabin, Upice, Chupki, Koronowo i Rydlin. W 1835 do Agurii przyłączono wyspę Santerę z miastem Utohą i Wielkie Księstwo Rumii. Potwierdzono prawa miejskie, miast Rumii.: Suszyna, Pasawy, Zentaru i Tahini. W 1840 roku prawa miejskie otrzymały Golice. Troska o kraj przysporzyła królowi Gryhoremu ogromne uznanie, ale gdy zaczął podupadać na zdrowiu, postanowił abdykować na rzecz swego syna. Koronacja Piotra II Konstantego odbyła się w roku 1843. Władca ten panował 47 lat i za jego czasów Aguria stała się jednym z najznamienitszych państw świata, lokując się zaraz po takich potęgach jak: Księstwo Sarmacji, Królestwo Dreamlandu i Republika Bialenii. Niestety w roku 1890 na tronie zasiadł Aleksander II i jego rządy to czas upadku Agurii. Kraj się wyludnił, a gospodarka podupadła. Zmusiło to króla do abdykacji na rzecz swego syna Gryhorego II. Objął on władzę w roku 1900, niestety nie zdołał on zahamować kryzysu państwa jaki wywołał jego ojciec i w roku 1909 ogłosił upadłość państwa i podpisał akt abdykacji.

[Bruno Petrowicz Catalan]

Władcy Księstwa Agurii
Aguria swą niezależność uzyskała w roku 1323 po śmierci synów księcia Jerzego Halickiego, Andrzeja i Lwa II poległych w bitwie z tatarami . Ówczesny Wielki Mistrz Zakonu Braci Rycerzy Chrystusa - Johannes I (Jan) który był lennikiem książąt halickich wykorzystał nadarzającą się sytuacje polityczną i ogłosił niezależność zakonu, a posiadane przez zakon ziemię Księstwem Agurii. Początkowo następca książąt halickich Jerzy Trojdanowicz odmówił im prawa do samostanowienia, jednak dziesięć lat później szukając sprzymierzeńców w walce z tatarami wydał akt uznający Księstwo Agurii w zamian za sojusz i militarne wsparcie braci zakonnych. Odtąd wielcy mistrzowie zakonu nosili tytuł Książąt Agurii.


Książęta Agurii
Johanes (Jan I) 1323 - 1354
Petrus (Piotr I)1354 - 1372
Jakobus (Jakub I) 1372 - 1387
Nicolaus (Mikołaj I) 1387 - 1411
Stanislaus (Stanisław I) 1411 - 1454
Jan II Jakub 1454 -1472
Mikołaj II 1472 - 1480
Jan III 1480 - 1494
Hieronim I 1494 -1507
Stanisław II 1507 - 1531
Krzysztof I 1531 1583
Stanisław III 1583 -1594
Tadeusz I 1594 - 1612
Bolesław I 1612 - 1626
Andrzej I 1626 -1661
Aleksander I 1661 - 1686

[Bruno Petrowicz Catalan]

Władcy Królestwa Agurii
W 1683 roku Wojska Księstwa Agurii biorą udział w bitwie pod Wiedniem. Za niebywałą waleczność książę Aleksander I na audiencji u papieża otrzymuje złotą różę oraz bullę potwierdzającą tytuł książęcy i dającą prawo do korony. Książę Aleksander podjął starania o koronację w roku następnym. Starania te zostały uwieńczone dwa lata później. W roku 1686 w Katedrze Grodzieckiej wysłannik Papieża dokonał koronacji Aleksandra I na Króla Agirii. Odtąd wszyscy władcy Agurii noszą ten tytuł.

Królowie Agurii
Aleksander I 1686 - 1697
Tadeusz II 1697 - 1722
Bohdan I 1722 - 1756
Grzegorz I 1756 - 1778
Stefan I 1778 - 1811
Gryhory I 1811 - 1843
Piotr II Konstanty 1843 - 1890
Aleksander II 1890 - 1900
Gryhory II Piotr 1900 - 1909

[Bruno Petrowicz Catalan]

Obywatele Królestwa Agurii

1 JW Gryhory I Petrowicz Catalan 10.08.11 - 27.05.15
2 Artur książę Ogończyk 12.08.11 - 08.06.14
3 Mikołaj książę Gorewicz 15.08.11 - 05.05.13
4 Hieronim hrabia Barosz 23.08.11 - 01.11.12
5 Jakub hrabia Pilch 23.09.11 - 05.05.13
6 Iwan Berko książę Berkowicz 28.10.11 - 29.06.15
7 Stanisław baron Szarewicz 09.11.11 - 25.07.13
8 Franciszek baron Fleszar 02.12.11 - 26.04.13
9 Miron Ragosz 04.12.11 - 05.01.13
10 Peter Thulle 15.12.11 - 07.12.12
11 Kurt de Dorff 25.12.11 - 10.04.14
12 Franciszek Habsburg 04.01.12 - 31.10.12
13 Abdullah Aykm 08.01.12 - 06.05.13
14 Ted Selim Tatrycz 10.01.12 - 14.12.12
15 Maria księżna Halicka-Horoch 15.01.12 - 14.07.13
16 Kacper hrabia Sokolnicki 15.01.12 - 16.11.13
17 Leon Unger 08.02.12 - 03.05.13
18 Jan Jakub Ochnatowicz 21.02.12 - 17.07.12
19 Ferenc von Landsbergen "Zagórski" 25.02.12 - 06.05.13
20 JKM Anna Petrowicz Catalan 01.03.12 - 08.08.14
21 Marek Nałęcz Uszycki 15.03.12 - 28.09.13
22 Matylda Letycja Korecka 17.03.12 - 31.10.12
23 Piotr baron Borycki 23.03.12 - 24.08.14
24 Miłosz Pszonkiewski 18.04.12 - 31.10.12
25 Ryszard Strucki 18.04.12 - 02.10.12
26 Henryk książę Horoch 03.05.12 - 17.02.13
27 Szymon Strachwicz 12.05.12 - 12.07.14
28 Maksymilian książę Horoch 20.05.12 - 10.11.14
29 Rufus Barstarenr 20.05.12 - 06.05.13
30 Christo Tudorow 28.05.12 - 05.10.12
31 Zofia księżna Horoch z.d Petrowicz de Catalan 03.06.12 - 20.07.15
32 Markos Cellari 19.06.12 - 12.11.12
33 Maciej Strecz 30.07.12 - 17.01.13
34 Feliks Konstanty Michał książę Gorewicz 22.09.12 - 18.02.16
35 Aleksy Vladimir hrabia Cuza 29.10.12 - 19.01.15
36 Józef Tornicki 27.11.12 - 17.08.13
37 Stefan baron Szefer 01.12.12 - 05.12.15
38 Simon von Landsbergen 21.02.12 - 07.03.12 ponownie 27.12.12 - 18.12.14
39 Peter Istwan hrabia Ragosz 04.01.13 - 09.10.14
40 Bruno von Berg 03.02.13 - 09.08.14
41 Filip Bogucki 09.03.13 - 19.04.13
42 JKM Piotr II Konstanty Petrowicz Catalan 06.04.13 - 06.10.16
43 Jan Jakub książę Berkowicz 03.06.13 - 03.01.16
44 Leopold Kryger 15.06.13 - 25.01.14
45 abp Jerzy książę Uhrycki 30.06.13 - 21.11.16
46 JW Maram Petrowicz Catalan 30.06.13 - 09.04.16
47 Alfred Raczycki 07.07.13 - 25.08.14
48 Jakub Beczan 28.07.13 - 03.10.13
49 JW Andreas de Catalan 28.07.13 - 07.05.15
50 Mikołaj książę Petrowicz Catalan 06.08.13 - 02.11.13
51 Leopold Obrucki 23.09.13 - 31.03.14
52 Dymitr Gozicz 14.05.13 - 15.08.13 ponownie 12.10.13 - 10.02.14
53 Stephan książę Gorewicz 24.10.13 - 09.10.2015
54 Tomasz Lerent 01.11.13 - 30.03.14
55 abp Giacinto Martino hrabia Mancini 05.12.13 - 19.10.15
56 Bohdan Mikołaj książę Gorewicz 07.01.14 - 23.09.16
57 Ignacy hrabia Koszycki 22.04.12 - 19.11.13 ponownie 22.02.14 - 25.07.14
58 Gustaw baron Szypowicz 17.05.14 - 07.02.16
59 Bruno Kostis 24.06.14 - 15.06.15
60 Maciej Jenioła książę Żyżemski 24.08.14 - 20.09.14
61 Albert książę Petrowicz Catalan 01.09.14 - 05.09.16
62 Wilhelm książę Gorewicz 21.09.14 - 30.01.16
63 JW Aleksander Petrowicz Catalan 21.10.14 - 17.11.16
64 Tadeusz Teodor Buchacki 07.12.13 - 05.09.14 ponownie 29.10.14 - 01.10.15
65 JW Norbert de Catalan 29.10.14 - 18 12.2015
66 Romuald von Bisztog 12.12.14 - 30.08.15
67 Medard Odo von Landsbergen-Topornicki 16.12.14 - 04.02.16
68 Konstanty Almus 18.01.15 - 07.05.15
69 Damian książę Petrowicz Catalan 07.03.15 - 25.10.16
70 Maurycy książę Uhrycki 26.04.15 - 05.09.16
71 Daria Konstancja księżna Petrowicz Catalan 24.06.15 - 14.09.16
72 Arne von Heim 27.06.15 - 29.10.15
73 Roman książę Berkowicz 30.06.15 - 29.10.15
74 Gryhory Piotr Petrowicz Catalan 08.08.15 - 09.12.16
75 Frederick Martin Hufflepuff 11.08.15 - 27.11.15
76 Maksymilian Franciszek książę Gorewicz 19.10.15 - 12.09.16
77 Magdalena księżna Gorewicz 24.01.16 - 22.05.16
78 Krzysztof hrabia Uhrycki 31.01.16 - 05.09.16
79 Teodor hrabia Mudrowicz 18.02.16 - 15.04.16
80 Jan Joachim hrabia Mudrowicz 19.02.16 - 06.04.16
81 Helena Maria księżna Gorewicz 22.02.16 - 23.06.16
82 Jan Bohdan Sztecki 16.06.16 - 04.12.16
83 Bruno książę Petrowicz Catalan 25.06.16 - 19.09.16

[Bruno Petrowicz Catalan]

Królestwo Agurii
przed secesją Santery

[Bruno Petrowicz Catalan]

Królewskie Stołeczne Miasto Grodziec



Grodziec istniał już we wczesnym średniowieczu. Osada została zniszczona w 1260 roku podczas najazdu barbarzyńców. Odbudowana jako gród obronny w 1267, a około roku 1291 wzniesiono tu z miejscowego kamienia zamek, który z czasem rozbudowano. Prawa miejskie Grodziec uzyskał w 1398 roku. Miasto położone na szlaku handlowym szybko stało się ważnym ośrodkiem kupieckim. W roku 1511 Grodziec zyskał Katedrę, a w 1536 ratusz, który w XVII wieku zyskał wieżę. Na zamku gościło wielu władców, w śród nich Jan III Sobieski, a także biskupi, uczeni i wybitni humaniści z różnych stron świata. Rozwój miasta został zahamowany przez pożar w roku 1657, który poczynił poważne zniszczenia. W trakcie odbudowy miasta powstały wodociągi oraz wiele znamienitych, bogato zdobionych kamienic mieszczańskich, pałaców oraz budynków użyteczności publicznej które dotrwały do naszych czasów.

Plan Miasta z 1916